จนกระทั่งเกือบถึงรุ่งสาง ฌานสัมผัสและพลังศักดิ์สิทธิ์ของหลินมู่อวี่ก็สมบูรณ์แบบมากขึ้น ในที่สุดเขาก็สามารถตัดรอยแยกที่อยู่ห่างออกไปสิบไมล์ได้ ทว่าก็ยังไกลเกินไป เขาไม่สามารถปล่อยมังกรน้อยไว้หลายไมล์ตามลำพังเพื่อเข้าออกผ่านรอยแยกด้วยตนเองเช่นนี้…
ขณะเดียวกันหลินมู่อวี่ก็รู้สึกเหนื่อยล้าและไม่มีกำลังกายเพียงพอที่จะใช้ในการฝึกยุทธ์อีกต่อไป
หลังจากออกประตูมา หลินมู่อวี่ก็เดินไปเคาะประตูถัดไปพร้อมเอ่ยเสียงแผ่วเบา “เสี่ยวอิน เสี่ยวซี พวกเจ้าหลับหรือยัง?”
“แอ๊ด…”
ประตูเปิดออกมาพร้อมเสี่ยวซีในชุดนอนที่ขยี้ตาอยู่ “นี่มันบ้ามากมู่มู่ เจ้าฝึกยุทธ์จนดึกดื่นเพียงนี้…เสี่ยวอินหลับไปแล้ว และอาหารทั้งหมดที่นำมาให้เจ้าวางอยู่บนโต๊ะ”
“อืม ขอบคุณ”
หลินมู่อวี่ยิ้มรับและเดินเข้าไปก่อนจะหันมองฉินอินที่นอนหลับอยู่ แสงจันทร์สาดส่องลงบนใบหน้างาม นางนอนหลับอย่างสงบและดูน่าเสน่ห์หา
อาหารวางอยู่ในถาดทอง หลินมู่อวี่ยกขึ้นมาและกระซิบ “ข้าจะกลับไปกินที่ห้อง เสี่ยวซีพักผ่อนเพื่อฟื้นฟูจิตวิญญาณเถิด พรุ่งนี้เราจะกลับเมืองหลันเยี่ยนใช่หรือไม่?”
“ใช่!”
ถังเสี่ยวซีพยักหน้าและยิ้ม “เราออกมาข้างนอกเกือบสามวันแล้ว…ฝ่าบาทส่งคนมาหาเสี่ยวอินเพื่อบอกว่าพระองค์คิดถึงนางมาก ดังนั้นเสี่ยวอินจึงตัดสินใจเดินทางกลับวันรุ่งขึ้น สิ่งนี้จะกระทบกับการฝึกของแอปเปิลน้อยหรือไม่?”
“ไม่”
หลินมู่อวี่ส่ายหัวและตอบกลับ “มังกรน้อยดูดซับพลังวิญ
