ตลอดช่วงเช้า เจ้าแอปเปิลน้อยกินหมาป่าวาโยและหมีหนามกว่าสิบตัว จนในที่สุดเส้นสีเทาสิบเส้นบนหน้าผากก็กลายเป็นสีเงิน ซึ่งเป็นหลักฐานว่ามันพัฒนาเป็นสัตว์วิญญาณอายุหนึ่งร้อยปีแล้ว แม้ตอนนี้ยังแข็งแกร่งได้มาก ทว่ามันยังสามารถพัฒนาต่อไปได้อีกอย่างไม่มีขีดจำกัด
เจ้ามังกรเข้ามาพันขาหลินมู่อวี่ก่อนจะนอนอาบแดดอย่างเกียจคร้าน
ฉินอินลูบหัวมันพลางกล่าว “ดูเหมือนเช้านี้คงถึงขีดจำกัดในการดูดซับพลังยุทธ์แล้ว มันจำเป็นต้องย่อยอาหารเพื่อให้กินสัตว์วิญญาณตัวอื่นเพื่อพัฒนาพลังยุทธ์ต่อได้”
“อืม”
หลินมู่อวี่พยักหน้า เขามีพันธสัญญากับมังกร ทำให้สามารถสัมผัสถึงความอิ่มได้จากจิตของมัน อย่างไรก็ตามเจ้าแอปเปิลน้อยนั้นโตไวมาก…อาหารในท้องคงอยู่ได้ไม่นาน มันต้องการกินอีกมาเพื่อพัฒนาพลัง หลินมู่อวี่คงต้องทนลำบากสักหน่อยเพื่อให้เด็กน้อยตนนี้ได้ฝึกฝน
พวกหลินมู่อวี่หยุดพักทานอาหารเที่ยงง่ายๆ ก่อนจะเริ่มทำการออกล่าต่อช่วงบ่าย
ดูเหมือนฉินอินและถังเสี่ยวซีจะเริ่มหมดสนุกกับการล่าสัตว์ ทว่าให้ไปให้ความสนใจกับการพัฒนาสัตว์เลี้ยงของตนมากกว่า หมาป่าวาโยสีทองของฉินอินยังคงไล่กินศพสัตว์อสูรอย่างต่อเนื่อง แม้จะชักช้าแต่ก็ยังเห็นการเติบโต อันที่จริงหลินมู่อวี่ค่อนข้างคาดหวังในตัวของมัน หากหมาป่าของฉินอินพัฒนามากกว่าห้าปี คงพอปกป้องเจ้าของมันได้
แตกต่างจากเจ้าแอปเปิลน้อยที่คุ้มค่าสมการรอคอย ในครึ่งบ่ายมันไล่กินซากศพอีกมากและพัฒน
