อาหารค่ำที่ซื้อมาจากนักล่าของหมู่บ้านโดยรอบนั้นมีความหลากหลาย ประกอบไปด้วยเนื้อนกกระจอกเพลิง เนื้อหมาป่าอัสนี อุ้งตีนหมีธรณี เนื้อวิหคหนาม เนื้อปลากระรอกและอีกมากมาย ดูเหมือนทหารองครักษ์ในตำหนักคงอยากได้ความดีความชอบจากว่าที่จักรพรรดินี…ทว่าโชคร้ายที่ฉินอินไม่ค่อยอยากอาหาร กลายเป็นหลินมู่อวี่ ฉู่ฮว๋ายเหมี่ยน เว่ยโฉวและคนอื่นๆ แทนที่กินกันอย่างอิ่มหนำสำราญ เพราะมีภารกิจสำคัญรออยู่
ถังเสี่ยวซีสั่งให้คนรับใช้นำอาหารมาส่งที่ห้อง ไม่ใช่เพื่อกิน…ทว่านำมาให้มังกร
หลินมู่อวี่นั่งลงข้างๆ มองสองสาวงามแห่งเมืองหลันเยี่ยนเล่นกับเสี่ยวหลง เจ้ามังกรน้อยเมื่อเห็นอาหารมาก็พุ่งตัวเข้าไปอย่างรวดเร็ว ส่งเสียงร้องพลางปัดถ้วยกับตะเกียบทิ้งก่อนจะสวาปามอุ้งตีนหมีกับปลากระรอกอย่างตะกละ ปริมาณอาหารที่มันกินนั้นเยอะกว่าตัวเสียอีก ในหนึ่งวันมันสามารถกินได้สามถึงห้ามื้อ
หลินมู่อวี่เริ่มรู้สึกกังวลเล็กน้อย เขาเคยเห็นตัวเต็มวัยของเสี่ยวหลงมาก่อน มันมีขนาดใหญ่พอๆ กับช้างยักษ์ หากมันยังตะกละเช่นนี้สักวันเขาคงถูกกินไปด้วยเป็นแน่
“ท่านพี่!”
ฉินอินเข้ามานั่งคุกเข่าเบื้องหน้าหลินมู่อวี่ วางมือไว้บนตักพลางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงออดอ้อน “คืนนี้ให้เสี่ยวหลงนอนห้องข้าได้หรือไม่เจ้าคะ?”
“เจ้า…” หลินมู่อวี่เอ่ยอย่างไม่แน่ใจ “เจ้าแน่ใจหรือว่าจะไม่มีผู้ใดมาพบเข้า?”
“เราจะไม่ให้ผู้ใดเข้ามาเจ้าค่ะ”
“หากเป็นเช่นนั้นก็แล้วไป…ข้านอน
