อยู่ห้องข้างๆ หากมีสิ่งใดเกิดขึ้นข้าจะรีบมา”
“เจ้าค่ะ พรุ่งนี้เช้าเสี่ยวซีกับข้าจะตั้งชื่อให้เด็กน้อยเอง!”
หลินมู่อวี่เหลือบไปมองหมาป่าวาโยที่นอนขดตัวอยู่มุมหนึ่งของห้องส่งเสียงร้องครวญครางอย่างน่าเอ็นดู…มันคงกลัวว่าตนเองจะหมดความสำคัญ ส่วนเสี่ยวหลงนั้นหาได้กลัวคนไม่ มันเอาแต่ข่วนขาถังเสี่ยวซีและเอาหัวถูขาฉินอิน แม้แต่หลินมู่อวี่อิจฉา…เจ้าหมาป่าคงรู้สึกมากกว่าเขาหลายเท่า ทว่าทุกครั้งที่มันพยายามเข้าหาฉินอิน เสี่ยวหลงจะหันมาขู่ใส่จนมันต้องหดตัวลงไปนอนสั่นกับพื้นด้วยความกลัว!
…
เช้าวันต่อมา หลินมู่อวี่ตื่นแต่เช้ารีบไปห้องฉินอินและถังเสี่ยวซี เมื่อไปถึงโฉมงามทั้งสองก็แต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว ฉินอินสวมชุดเกราะหนังหรูหราเข้ารูปอย่างมีเสน่ห์ ด้านหลังมีเสื้อคลุมเจ้าหญิงสีกรมท่าครอบหน้าอกและติดด้วยกระดุมดอกหยินจื่อยินสีทอง ในขณะที่ถังเสี่ยวซีเปลี่ยนเป็นชุดคลุมสีขาวสวยงาม วันนี้เป็นวันที่ต้องออกตรวจตราทั้งสองนางจึงแต่งตัวได้ชวนหลงใหลอย่างยิ่ง
ถัดจากเตียงเจ้ามังกรน้อยยังคงหลับไม่รู้ความ
หลินมู่อวี่กระแอมเรียก เมื่อมังกรน้อยได้ยินก็รีบลุกขึ้นทันที มันจ้องหน้าหลินมู่อวี่ประหนึ่งพร้อมรับคำสั่งตลอดเวลา
“พวกเจ้าตั้งชื่อให้มันหรือยัง?” หลินมู่อวี่ยิ้มถาม
“เรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ!”
ฉินอินพยักหน้าอย่างจริงจัง “หนูน้อยมีเกล็ดสีแดงและเป็นผลึกใสคล้ายลูกแอปเปิลในป่าล่ามังกรช่วงฤดูฝน ดังนั้น…ข้ากับเสี่ยวซี
