บกำลังจะโผลเข้ากอดทั้งสอง
เป็นธรรมชาติของเด็กสาวเมื่อเห็นสิ่งของน่ารัก หัวใจของฉินอินและเสี่ยวซีดูเหมือนจะละลายทันที พวกนางพลันคว้ามังกรผลึกโลหิตจากมือหลินมู่อวี่มาวางไว้บนตักฉินอิน ฉินอินพลันเงยหน้าอย่างนึกตำหนิ “พี่อาอวี่ หากนี่เป็นมังกรผลึกโลหิตศักดิ์สิทธิ์ในตำนานจริง เช่นนั้นเจ้าเลี้ยงมันราวกับสุนัขได้อย่างไร…”
หลินมู่อวี่หัวเราะ “มันแทบจะเหมือนกับลูกสุนัขเลย!”
ขณะเดียวกันมังกรผลึกโลหิตได้กางอุ้งเท้าหน้าโอบรัดข้อมือฉินอินพร้อมแลบลิ้นเลียนิ้วชี้ของเสี่ยวซี มังกรน้อยเบิกตากลมโตจ้องมองสาวงามทั้งสองอย่างมีความสุข
“มันน่ารักมาก…”
ฉินอินกล่าวด้วยรอยยิ้ม “พี่อาอวี่ ให้ข้าเล่นกับมันสักสองสามวันได้หรือไม่?”
“ได้สิ!”
หลินมู่อวี่กอดอกและยิ้ม “สองวันนี้ข้าจะอยู่กับเจ้าและเสี่ยวอินตลอดเวลา เล่นกับมันเท่าที่ต้องการเถิด จริงสิเสี่ยวอิน สอนทักษะเชื่อมจิตให้แก่เสี่ยวอินเมื่อมีโอกาสด้วย เสี่ยวซีจะได้มีสัตว์วิญญาณเป็นของตนเอง”
“อื้ม ข้าสอนเสี่ยวซีแล้ว!”
“ดี เรื่องเกี่ยวกับมังกรผลึกโลหิตตัวนี้จำเป็นต้องเก็บเป็นความลับ เพราะหากมีผู้อื่นรู้เข้าอาจเกิดปัญหามากมายตามมา”
“ข้ารู้”
“อืม พักผ่อนสักเล็กน้อยเถิด จากนั้นไปรับประทานอาหารกัน”
“ตกลง”
หลินมู่อวี่กล่าวด้วยรอยยิ้ม “คืนนี้พักผ่อนให้เพียงพอแล้วพามังกรน้อยออกไปล่าสัตว์วันรุ่งขึ้น จริงสิ ยังไม่ได้ตั้งชื่อให้มันเลย”
“อืม เจ้าต้องการให้ข้าและเสี่ยวอินตั
