นมู่อวี่ “อาอวี่และข้าหนีตายจากเมืองหยินซานมายังเมืองหลันเยี่ยน พวกเรามีประสบการณ์ด้วยกันมากมายระหว่างทาง เดิมทีข้าคิดว่าตนเองรักอาอวี่อย่างลึกซึ้ง ทว่าข้าครุ่นคิดเกี่ยวกับมันอยู่นาน และคิดว่าบางที…มันคงเป็นความสัมพันธ์ดั่งพี่สาวและน้องชายเท่านั้น ความรักเป็นสิ่งฟุ่มเฟือยสำหรับข้า ดังนั้นข้าจะตั้งใจปรุงโอสถเพียงอย่างเดียว หากเจ้ามีใจให้องค์หญิงฉินอิน เช่นนั้นเจ้าก็ควรจริงจังกับนาง”
หลินมู่อวี่เอนกายบนรั้วและกล่าวอย่างเศร้าเสร้อย “ความรักเป็นสิ่งฟุ่มเฟือยสำหรับเราทั้งคู่ หากพี่สาวต้องการตั้งใจปรุงโอสถ ข้าเองก็คงต้องตั้งใจกับการฝึกฝน และรอจนกว่าข้าจะแข็งแกร่งมากพอ กระทั่งมีความภาคภูมิใจในตัวเอง เช่นนั้นก็ไม่สายที่จะคุยเรื่องความรักอีกครั้ง!”
ฉู่เหยาหัวเราะคิกคัก “อาอวี่ เจ้าเด็กโง่!”
หลินมู่อวี่ตกใจ “พี่ฉู่เหยา พูดอะไรน่ะ?”
“เปล่า…”
ฉู่เหยาเม้มริมฝีปากอีกครั้ง “หลังจากพูดสิ่งเหล่านี้ อาอวี่…เจ้าคงมิได้รู้จักความรักอย่างแท้จริง”
หลินมู่อวี่มองฉู่เหยาอย่างจริงจัง “กระนั้นข้าจะปกป้องพี่ฉู่เหยาจากอันตรายเสมอ และจะพยายามอย่างดีที่สุดเพื่อปกป้องคนที่ข้าห่วงใย นั่นคือกฎของข้าในโลกนี้!”
“อืม เจ้าคงต้องพยายามอย่างหนัก เนื่องจากเจ้าห่วงใยผู้คนมากมาย!” ฉู่เหยายิ้ม
หลินมู่อวี่พลันลุกขึ้น “ข้าควรกลับไปที่วิหาร แล้วเจอกันใหม่”
“อืม ข้าจะไปส่ง”
“ตกลง”
ฉู่เหยาออกไปส่งหลินมู่อวี่ที่ประตูสมาพันธ์โอสถ
