้ ทำให้ข้าจักจี้ไปทั้งหัวใจ…”
ทหารคนนั้นพลันรู้สึกกระปรี้กระเปร่าพร้อมบีบบั้นท้ายของนางอย่างแรงและพูดว่า “สาวน้อย เจ้าผ่านไปได้ คนต่อไปเข้ามา”
…
หลินมู่อวี่นอนข้างปล่องไฟท่ามกลางสายลมหนาวเหน็บและอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว ดูเหมือนว่าเขาจะได้รู้จักตัวตนซูฉินมากขึ้น แม่ทัพผู้นี้มิต้องการอดทนกับความเหงาอย่างแท้จริง แม้อยู่ในเมืองหลันเยี่ยนเพียงคืนเดียว ก็ไม่ปรารถนาจะอยู่โดยปราศจากหญิงสาว
ไม่นานหญิงสาวทั้งสามคนก็เข้าไปในห้องของซูฉิน
จากนั้นเสียงร้องอันเร่าร้อนก็ดังจากในห้อง ขณะที่ทหารรักษาการณ์ยังคงยืนนิ่งใบหน้าเคร่งขรึมราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น
หลังจากผ่านไปราวหนึ่งชั่วโมงเสียงก็เงียบลง แสงสว่างในห้องซูฉินถูกดับ คงถึงเวลาที่เขาจะไปพักผ่อน
หลินมู่อวี่ยังคงนอนข้างปล่องไฟขณะที่ปลดปล่อยทักษะชีพจรวิญญาณค้นหาปราณทั้งหมดที่อยู่รอบบริเวณ
เมื่อได้ยินเสียงกรนดังมาจากห้องซูฉิน หลินมู่อวี่ก็ขมวดคิ้วและเริ่มสงสัยว่าเขาจะเดาผิดหรือไม่ เซี่ยงอวี้สามารถอดทนรอจนกว่าซูฉินและคนอื่นๆ ออกจากเมืองหลันเยี่ยนแล้วจึงจัดการอย่างนั้นหรือ? ไม่น่าเป็นไปได้…เมื่อซูฉินออกจากเมืองหลันเยี่ยน กองทหารม้าหนักหลายพันนายที่รออยู่ในป่าล่ามังกรจะต้องติดตามและคุ้มกันเขา ซึ่งคงเป็นเรื่องยากสำหรับเซี้ยงอวี้ที่จะลอบสังหารซูฉิน
ขณะที่หลินมู่อวี่กำลังครุ่นคิด ทันใดนั้น! ทักษะชีพจรวิญญาณตรวจเจอรัศมีอันทรงพลัง…จะต้องเป็นเซี่ยงอวี้อย่างแ
