ในช่วงเย็น ณ โถงตำหนักเจ๋อเทียนได้มีการจัดงานเลี้ยงฉลองให้ซูฉิน หลินมู่อวี่ และคนอื่นๆ ในขณะที่หัวของกบฏหูเถี่ยหนิงถูกปักประจานบนไม้ไผ่สูงเหนือจัตุรัส
เซี่ยงอวี้ยืนถือดาบของเขาอย่างเงียบงันบนทางเดินขณะที่เงยหน้ามองหัวของหูเถี่ยหนิงด้วยสายตาอาฆาต
เสินโหวเจิ้งอี้ฝานด้านข้างกล่าวแผ่วเบา “ท่านหูเถี่ยหนิงเป็นคนซื่อตรงมาทั้งชีวิต เขาคงไม่คาดคิดว่าบั้นปลายชีวิตจะลงเอยเช่นนี้…ฟอกเหรียญทองไว้ใช้เอง ช่างโง่เง่ายิ่งนัก กระนั้นเขาก็เป็นถึงขุนนางแต่กลับถูกฆ่าอย่างไม่เป็นธรรม อา…ช่างน่าเศร้าใจ ท่านเซี่ยงอวี้ข้าเสียใจด้วยอย่างแท้จริง!”
เซี้ยงอวี้เผยรอยยิ้มเล็กน้อยและกล่าวว่า “คำพูดของเสินโหวยอดเยี่ยมมาก…แม้ว่าหูเถี่ยหนิงจะเป็นลุงของข้าและยังเป็นขุนนางชั้นสูงแห่งจักรวรรดิ เขารู้เรื่องกฎดีและอย่างฝ่าฝืนเช่นนี้ มันจึงเป็นความรับผิดชอบของเขาเอง ไม่สามารถโทษใครได้…แต่หลานอย่างข้าควรตักเตือนเขา”
เจิ้งอี้ฝานยิ้มเล็กน้อย “เป็นเรื่องดีที่ท่านเซี่ยงอวี้คิดเช่นนั้น หากสามารถแยกแยะเรื่องส่วนตัวและส่วนรวมได้อย่างท่านเซี่ยงอวี้ แผ่นดินนี้คงสงบสุข!”
ดวงตาเจิ้งอี้ฝานเย็นชาขณะที่กล่าวต่อ “กระนั้นข้าได้ยินมาว่า…แม่ของท่านเซี่ยงอวี้ก็อยู่ในเมืองห้าหุบเขาด้วยในคืนนั้นและเสียชีวิตท่ามกลางศึกโกลาหลที่เกิดขึ้น ข้าไม่ทราบว่าเรื่องจริงหรือไม่?”
เซี้ยงอวี้ปากกระตุกก่อนจะตอบว่า “ใช่!”
“ฮะ?”
เจิ้งอี้ฝานตื่นตะหนก “มันเป็นเรื
