กที่นั่งของชวีฉู่และเหล่ยหงถูกจัดไว้ถัดจากที่นั่งของซูมู่หยุน ทหารผ่านศึกทั้งสามคุยกันอย่างออกรสขณะที่มองมายังหลินมู่อวี่ ฉินอิน และถังเสี่ยวซีเป็นครั้งคราว ดูเหมือนว่ากำลังพูดถึงทั้งสามคนนี้ ทว่างานเลี้ยงเสียงดังเกินไป หลินมู่อวี่จึงไม่ได้ยินสิ่งที่พวกเขาพูด และแม้ว่าจะใช้ทักษะชีพจรวิญญาณแล้วก็ตาม
หลังจากนั้นไม่นานเหล่ยหงก็เดินมาหาหลินมู่อวี่พร้อมจอกสุรา ก่อนจะเอื้อมมือไปฉีกขากระต่ายและกัดเข้าไปคำใหญ่ “อืม อาหารในตำหนักอร่อยใช้ได้!”
หลินมู่อวี่เอ่ยขึ้นมาเบาๆ “นั่นมันของข้า…บนโต๊ะของผู้ดูแลก็มีอาหารจานนี้แท้ๆ…”
“อาหารของคนอื่นอร่อยกว่าน่ะ!” เหล่ยหงกัดอีกคำและกล่าวว่า “อาอวี่ มาดื่มกับปู่สิ!”
“ขอรับ!”
หลินมู่อวี่ยกจอกและพูดด้วยรอยยิ้ม “ข้าขอให้ท่านปู่เหล่ยหงอายุยิ่งยืนยาวและเป็นอมตะ!”
“ฮ่าๆ ดี…”
เหล่ยหงดื่มอย่างมีความสุข เขาพลันเงยหน้ามองหลินมู่อวี่และพูดว่า “ช่วงฤดูหนาวและฤดูใบไม้ผลิค่ายรังอินทรีจะไม่มีภารกิจใดๆ อาอวี่เจ้าจะกลับมาที่วิหารหรือไม่? สมาชิกใหม่ในวิหารต่างตั้งหน้าตั้งตารอพบเจ้าซึ่งเป็นหนึ่งในวีรบุรุษแห่งเมืองหลันเยี่ยน!”
“เป็นเช่นนั้นเอง…”
หลินมู่อวี่ยิ้มเล็กน้อย “อืม ข้าจะให้เว่ยโฉวดูแลค่ายรังอินทรี จากนั้นข้าจะกลับไปอยู่ที่วิหารศักดิ์สิทธิ์เป็นเวลาหนึ่งเดือน ใต้เท้าคิดว่าดีหรือไม่ขอรับ?”
“ดีสิ!”
เหล่ยหงตบไหล่เขาและพูดว่า “เช่นนั้นปู่จะกลับไปที่วิหารหลังจากงานเลี้ยงเสร
