็จสิ้น และรวบรวมทุกคนเพื่อรอการกลับมาของเจ้า”
“ขอรับ!”
…
งานเลี้ยงกินเวลานานกว่าสองชั่วโมงและหลายคนก็ดื่มกันจนเมามาย ฉินจิ้นออกจากงานเลี้ยงไปก่อนเนื่องจากปัญหาสุขภาพ ฉินอินจึงอยู่ดูแลสถานการณ์ในงาน ถึงเวลาแล้วที่รัชทายาทจะต้องทำคะแนนกับเหล่าเสนาบดีเหล่านี้ มิเช่นนั้นหลังจากขึ้นครองบัลลังก์ ใครกันเล่าจะยอมจำนนให้สาวงามผู้นี้?
ในตอนท้ายของงานเลี้ยง หลินมู่อวี่ปล่อยพวกเว่ยโฉวไว้ที่ตำหนักเจ๋อเทียนเพื่อรับผิดชอบความปลอดภัยขององค์จักรพรรดิและองค์หญิง ขณะที่หลินมู่อวี่พาถังเสี่ยวซีไปส่งที่จวนเจ้าเมือง
กลุ่มคนจำนวนหนึ่งขี่ม้าเคียงข้างกันบนทางเดินนอกตำหนักเจ๋อเทียน หลินมู่อวี่ ถังเสี่ยวซี ซูฉิน และซูอวี่อยู่ท่ามกลางคนเหล่านั้น ขณะที่หยุนกงนั่งอยู่บนรถม้าซึ่งเขาชรามากและอ่อนแอเกินกว่าจะทนต่อแรงโยกบนหลังม้า
“ท่านลุงและท่านป้าจะพักที่โรงเตี๊ยมคืนนี้จริงๆ หรือ?” หลินมู่อวี่เอ่ยถาม
ซูอวี่หัวเราะเล็กน้อย “เมืองหยาดสายัณห์ไม่มีจวนเจ้าเมืองในเมืองหลันเยี่ยน ดังนั้นข้าจึงต้องอาศัยในโรงเตี๊ยมเท่านั้น”
ถังเสี่ยวซีหัวเราะ “หากท่านป้าไม่ว่าสิ่งใด ก็สามารถมาพักที่จวนเจ้าเมืองชีไห่กับข้าได้เจ้าค่ะ จวนของเรามีห้องมากมาย และเพียงพอต่อคนรับใช้ด้วย”
ซูอวี่หัวเราะเบาๆ “คงมิรบกวนองค์หญิงซี เราจะออกเดินทางตั้งแต่เช้าตรู่จึงต้องพักที่โรงเตี๊ยม จริงสิอาอวี่ เจ้าต้องพาองค์หญิงซีกลับจวนเจ้าเมือง องค์หญิงนำองครักษ์มา
