ด้วยสี่นายเท่านั้นซึ่งมันไม่เพียงพอ เจ้าไปส่งนางแล้วค่อยกลับวิหารศักดิ์สิทธิ์แล้วกัน”
หลินมู่อวี่พยักหน้ารับ “ขอรับ”
…
หลังจากส่งมู่หยุนกง ซูฉิน และซูอวี่กลับโรงเตี๊ยม หลินมู่อวี่ก็พาถังเสี่ยวซีกลับจวนเจ้าเมืองชีไห่ จากนั้นก็กลับวิหารศักดิ์สิทธิ์ เมื่อมาถึงวิหารหลินมู่อวี่หันมองสมาพันธ์โอสถและอดไม่ได้ที่จะนึกถึงฉู่เหยา ขณะที่นึกถึงใบหน้างามและความอบอุ่นของฉู่เหยา พลันเกิดคลื่นประหลาดในใจของหลินมู่อวี่ ทว่านั่นก็ไม่สำคัญ…เขายังมีเวลามาเยี่ยมฉู่เหยาในครั้งหน้า
เมื่อมาถึงประตูวิหารเขาก็กล่าวอย่างเคารพ “ข้ากลับมาแล้ว เปิดประตูให้ข้าเข้าไป”
ทหารรักษาการณ์จำหลินมู่อวี่ได้ทันทีและรู้สึกดีใจเป็นอย่างยิ่ง “ใต้เท้าหลินมู่อวี่กลับมาแล้วหรือขอรับ? เปิดประตู ให้ใต้เท้าเข้าไป!”
หลังจากเข้ามาในวิหารผู้ดูแลเกอหยางก็รออยู่ที่นั่นด้วยรอยยิ้ม “อาอวี่ ในที่สุดเจ้าก็กลับมาที่วิหารศักดิ์สิทธิ์แล้วหรือ? ไปเถิด เข้าไปในโถง ผู้ดูแลและทุกคนกำลังรอเจ้าอยู่!”
“ขอบคุณขอรับผู้ดูแลเกอหยาง”
เกอหยางเดินนำเข้ามาถึงโถงหลักของวิหารก่อนจะพบว่ามีผู้คนมากมายอยู่ที่นั่น เหล่าผู้ดูแล ครูฝึก และผู้ช่วยฝึกเกือบทั้งหมดมารวมตัวกัน พวกเขาดูเหมือนไม่ได้นอนทั้งคืนเพื่อรอการกลับมาของหลินมู่อวี่
“พี่หลินมู่อวี่!”
ฉินเหยียนยิ้มทักทายมาจากระยะไกล
หลินมู่อวี่ยิ้มและพยักหน้ารับ จากนั้นก็เดินตามเกอหยางตรงไปทางเหล่ยหงที่นั่งอยู่บนบัลลัง
