ณ ตำหนักเจ๋อเทียน…รูปปั้นมังกรสิบสองตัวพร้อมกับเสาสีทองตั้งตระหง่านอยู่บนกระเบื้องหยกเคลือบเงา…โถงทางเดินกว้างใหญ่ หลังคาสูงสะท้อนเงากระเบื้องหยกวิบวับ โคมไฟระย้าลอยอยู่เหนือหัวอย่างสง่างาม ยามบ่ายนี้องค์จักรพรรดิต้องได้รับการเข้าเฝ้าจากขุนนางมากมาย
…
ฉินจิ้นยืนอยู่หน้าบัลลังก์ของตนด้วยท่าทางปีติภาคภูมิ…เขาจ้องมองไปยังซูมู่หยุน ฉินอิน เฟิงจี้สิงและคนอื่นๆ เผยรอยยิ้มที่แข็งกร้าวพร้อมกับอ้าแขนรับอย่างอบอุ่น “โอ้…ฉินอินเจ้ากลับมาแล้ว!”
ฉินอินถอนสายบัวพร้อมกับใช้มือทั้งสองข้างของตนเองยกกระโปรงขึ้นทำความเคารพ นางแลบลิ้นออกมาเผยความทะเล้นบนในหน้า “ลูกกลับมาแล้วเพคะ!”
ฉินจิ้นไถ่ถามลูกสาวของตนอย่างเป็นห่วง “ไม่มีอันตรายอันใดเกิดขึ้นกับเจ้าใช่หรือไม่?”
ฉินอินหยุดชะงักกับคำถามนี้ทันที…นางพลันนึกถึงการลอบสังหารที่น่ากลัวที่แม่น้ำต้าวเจียง นางตัวสั่นและกล่าวออกมาว่า “ข้าก็ยังกลับมาอย่างมีลมหายใจนี่เจ้าคะท่านพ่อ…ทว่าท่านพ่อเจ้าคะ…ท่านตากลับมากับลูกด้วย!”
“อืม…”
ฉินจิ้นพยักหน้าเผยรอยยิ้ม เขาเดินลงจากบันไดทองคำแล้วตรงเข้าหาซูมู่หยุน พลางประสานกำปั้นโค้งคำนับ “ทางกงหยุน ฉินจิ้นยินดีที่ได้พบ เดินทางมาเหนื่อยคงเหนื่อยมิใช่น้อยนะขอรับ!”
ซูมู่หยุนรีบเข้าไปประคองฉินจิ้นด้วยความเกรงใจก่อนจะยิ้มและตอบ “องค์จักรพรรดิทรงพระชราภาพมากแล้ว อย่าทำเช่นนี้เลยพ่ะย่ะค่ะ ว่าด้วยเรื่องของเรา ในฐานะผู้ดูแลมณฑลอวิ้นจง
