ข้ามีเรื่องต้องรายงาน…หูเถี่ยหนิงผู้ชั่วช้า นักโทษผู้ต้องคดีซักฟอกเงินและละเลยพระราชโองการขององค์จักรพรรดิได้ถูกสังหารหลังการบุกโจมตีมณฑลชางหนาน ข้าพระองค์ได้ตัดหัวของมันมาเพื่อเป็นสิ่งยืนยันพ่ะย่ะค่ะ!”
ซูฉินด้านมาจากด้านหลังซูมู่หยุนพร้อมกับกล่องใบหนึ่ง “ข้าแต่ฝ่าพระบาท…หัวของหูเถี่ยหนิงพ่ะย่ะค่ะ!”
ฉินจิ้นไม่แม้แต่มองสิ่งที่นายทหารเบื้องหน้านำมามอบให้นอกจากพยักหน้ารับ “ขอบคุณแม่ทัพซูฉินที่ทำภารกิจอันยากลำบากนี้จนแล้วเสร็จ ข้าจะมอบรางวัลให้หลังจากท่านกลับถึงเมืองหยาดสายัณห์แล้ว”
“เป็นพระมหากรุณาธิคุณยิ่งพ่ะย่ะค่ะ!”
ฉินจิ้นเอ่ยขึ้น “วันนี้ท่านกงหยุน แม่ทัพซูฉินและซูอวี่พักอยู่ตำหนักเจ๋อเทียนเถิด พวกท่านก็คือครอบครัวของข้าเช่นกัน ที่มีห้องว่างอยู่มากมาย นอกเสียจากพวกท่านไม่คิดเช่นเดียวกันอยากจะกลับบ้านข้าก็ไม่ขัดข้อง…”
ซูมู่หยุนโค้งคำนับพร้อมรอยยิ้ม “ข้าเป็นเพียงข้าราชบริพารคงมิบังอาจพ่ะย่ะค่ะ บรรพบุรุษเคยบอกเอาไว้ว่ามีเพียงพระสนมและทายาทเท่านั้นจึงจะสามารถอาศัยในตำหนักได้ ขอเพียงข้าได้พักพิงอยู่ในเมืองหลวงแห่งนี้ก็พอแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
“เช่นนั้นก็ตามใจท่าน ทว่าคืนนี้เรามีงานเลี้ยงสังสรรค์ ณ โถงกลางแห่งนี้ ท่านหยุนกงสามารถมาเข้าร่วมและดื่มกินกับข้าได้นะขอรับ”
“ข้าพระองค์น้อมรับคำเชิญชวนพ่ะย่ะค่ะ!”
…
ในช่วงบ่าย ฉินเหลยนำกลุ่มองครักษ์อวี้หลินพาซูมู่หยุน ซูฉินและซูอวี่ไปพักยังโรงเตี๊ยม ซูมู่
