ัพ…ท่านไปเอาหัวของหูเถี่ยหนิงมาจากที่ใดกัน?”
ซูฉินเลิกคิ้วขึ้น “ไม่กี่วันก่อนข้าสั่งให้จางซ่านทงนำกองทหารแกะรอยไล่ล่าครอบครัวของหูเถี่ยหนิงและหลงเซียนหลิน กระทั่งไล่ตามทันข้าจึงตัดหัวมันมาได้ หึ! เจ้าหูเถี่ยหนิงผู้ชั่วช้า คิดจะทำการลักลอบฟอกเงินสุดท้ายก็ต้องตาย เป็นอย่างไรบ้างเล่าของขวัญแด่องค์จักรพรรดิ?”
ฉินอินที่ตกตะลึงกับสิ่งที่อยู่ในกล่องเริ่มตั้งสติได้ นางสงบอารมณ์ก่อนเอ่ยขึ้น “เชื่อข้าเถิด ว่าเสด็จพ่อต้องพึงพอใจมากเป็นแน่”
“ฮ่าๆๆ เช่นนั้นก็ดีเลย”
ซูฉินยกไวน์ขึ้นกระดกอีกแล้ว ไวน์แดงไหลลงอาบแก้มราวกับเลือดสดๆ
…
เมื่อหลินมู่อวี่เห็นจางซ่านทงเดินออกไปพร้อมกล่องของขวัญก็รีบตามไปทันที เท้าย่างไปตามพื้นหิมะหนากระทั่งก่อนถึงจวนผู้ว่าการหลินมู่อวี่ก็ตะโกน “แม่ทัพจาง โปรดรอสักประเดี๋ยว”
“มีเหตุอันใดหรือท่านแม่ทัพหลิน?” จางซ่านทงถามอย่างนอบน้อม
“หากท่านเจอศพของหูเถี่ยหนิงแล้ว…ศพของหลงเซียนหลินอยู่ที่ใดหรือขอรับ?” หลินมู่อวี่ถาม
จางซ่านทงยิ้มตอบ “หลงเซียนหลินคนทรยศตายแล้วหรือขอรับ? ข้าไม่เห็นศพของเขา”
“แล้ว…ครอบครัวของหูเถี่ยหนิงกับหลงเซียนหลินอยู่ที่ใด?”
“ถูกจับขังอยู่ในคุกห้าหุบเขาขอรับ!”
“อย่างนั้นหรือ…”
หลินมู่อวี่พึมพำก่อนจะตอบ “เช่นนั้นข้าขอไปตรวจตราความเรียบร้อยสักหน่อย เราแยกกันตรงนี้เลยนะขอรับ!”
“อ้อ…เข้าใจแล้ว…”
…………………
