ในบรรดาทหารทั้งห้าสิบนายที่มารวมตัวกัน มีเพียงคนเดียวที่มีพลังยุทธ์สูงสุดอยู่ขอบเขตนภาขั้นหนึ่งซึ่งเหมือนจะเป็นหัวหน้ากอง ช่างไม่สมกับเป็นทหารลาดตระเวนที่มีกองกำลังเทียบเท่ากับกองทหารรักษาการณ์แห่งเมืองหยาดสายัณห์เอาเสียเลย เมืองหลันเยี่ยนมีประชากรห้าล้านคน กำลังทหารหนึ่งแสนแปดหมื่นนาย ในขณะที่เมืองหยาดสายัณห์มีประชากรสี่ล้านสองแสนคน แต่กลับมีกำลังทหารกว่าสองแสนห้าหมื่นนาย มากกว่าเมืองหลวงเสียอีก!
หลินมู่อวี่ที่สวมเกราะเทวะเอ่ยถาม “จากชุดที่ข้าใส่อยู่นี้ เจ้าไม่รู้หรือว่าข้าเป็นใคร?”
หัวหน้ากองมองอย่างพิจารณา ก่อนจะตกตะลึงและรีบคำนับด้วยความเคารพ “ข้าไม่คิดว่าจะเป็นผู้ทรงเกียรติแห่งวิหารศักดิ์สิทธิ์…เนื่องจากเราไม่ได้มีปฏิสัมพันธ์กันมาก แล้วท่านมีธุระสำคัญอันใดหรือไม่ขอรับ? โปรดแสดงใบอนุญาตมิเช่นนั้นข้าคงให้ท่านเข้าเมืองหยาดสายัณห์ไม่ได้”
“ข้าไม่มีใบอนุญาตที่เจ้าต้องการ…” หลินมู่อวี่ชะงัก เขาจำได้ว่าฉินจิ้นไม่เคยเอ่ยถึงใบผ่านทางนี้มาก่อน
“ท่านผู้ทรงเกียรติมาจากป่าล่ามังกรหรือขอรับ?” หัวหน้ากองเอ่ยถาม
“ใช่ เรามาตามเส้นทางต้าวเจียง”
“ต้าวเจียงอย่างนั้นหรือ?!” หัวหน้ากองมีสีหน้าตกใจอย่างยิ่ง “ท่านมาจากต้าวเจียงจริงๆ อย่างนั้นหรือ? พระเจ้า…เมื่อประมาณครึ่งปีก่อน ท่านหยุนกงได้มีคำสั่งให้ทำการปิดป่าล่ามังกรฝั่งต้าวเจียงให้เป็นเขตอภัยทาน เนื่องจากที่นั่น…มีอสูรน่ากลัวซ่อนตัวอยู่มาก ท่านคง
