สง่าผ่าเผยพร้อมกอดกระบี่วิญญาณมังกร เสื้อคลุมปลิวไสวอยู่ด้านหลัง ทว่าทั่วใบหน้าและไหล่มีน้ำค้างแข็งเกาะอยู่
หัวใจฉินอินกระตุกวูบก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปกอดหลินมู่อวี่ “อาอวี่…เจ้าเป็นอะไรไหม?”
หลินมู่อวี่เปิดเปลือกตาอย่างเชื่องช้าและกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ข้าสบายดี เสี่ยวอินมีอะไรหรือ?”
“เจ้าถูกปกคลุมไปด้วยน้ำค้างแข็ง นั่นทำให้ข้าตกใจ…” ฉินอินตอบด้วยรอยยิ้ม
“ฮ่าๆ ข้าไม่เป็นอะไร วางใจเถิด”
“อื้ม!”
…
ไม่กี่วันหลังจากนั้น พวกเขาสังหารสัตว์วิญญาณที่พบระหว่างทางและให้หมาป่าวาโยสีทองกลืนกินศิลาวิญญาณ ทันใดนั้นมันก็เติบโตขึ้นห้าสิบปีโดยไม่คาดคิด! ดูเหมือนว่านี่จะเป็นวิธีเพิ่มระดับสัตว์เลี้ยง หลินมู่อวี่อดไม่ได้ที่จะวางแผนถึงการมีสัตว์เลี้ยงของตนเอง สัตว์ชนิดไหนจึงจะเหมาะสมกัน? ก่อนอื่นสายเลือดต้องดีกว่าหมาป่าวาโยสีทอง แม้มันจะเป็นจ่าฝูง ทว่าก็เป็นเพียงหมาป่าธรรมดาเท่านั้น แท้จริงแล้วมันค่อนข้างไร้ประโยชน์เมื่อเผชิญหน้ากับมังกรเกราะน้ำแข็งที่ทรงพลัง ช่างเป็นเรื่องที่น่าอับอาย!
บางที…เขาควรเลี้ยงมังกร?
มังกรนภาระดับต่ำเกินไปสำหรับดินแดนมังกร
งูมังกร…แม้จะแข็งแกร่ง ทว่าก็ไม่ดีเท่ามังกร
ส่วนมังกรที่แท้จริงคงต้องลืมไปได้เลย แม้แต่ตามหาก็คงไม่มีทางเจอ หลินมู่อวี่ตระหนักถึงเรื่องนี้ดี
วันที่สิบเอ็ดหลังจากเดินทางออกจากเมืองหลันเยี่ยน ในที่สุดทั้งสองก็มาถึงเมืองหยาดสายัณห์ ไกลออกไปพวกเขามองเห็นหน่วยลาดตระเว
