ม่สมประกอบ…”
“แม่ง! ไอ้ปีศาจบัดซบ! ไอ้หมาหัวเน่า! ไอ้…” หลินมู่อวี่พ่นคำด่าออกมา ก่อนจะพบว่าความเจ็บปวดค่อยๆ บรรเทาลงไปมาก
ปีศาจเจ็ดประทีปผู้นี้คือใคร…เขาเป็นสิ่งมีชีวิตจากยุคโบราณที่ดำรงอยู่ในยุคปัจจุบัน ราชาปีศาจมิได้นึกโกรธหลินมู่อวี่แต่อย่างใด เขาเพียงกล่าวด้วยรอยยิ้ม “น้องไก่อ่อน หากเจ้าต้องการแขนคืน ก็ควรอ้อนวอนต่อจักรพรรดิผู้นี้ บางทีข้าอาจช่วยเจ้าได้”
“ช่วยข้า? เจ้ากำลังคิดสิ่งใด?”
“เจ้าไก่อ่อนหลินเป็นภาชนะของราชาปีศาจเจ็ดประทีป ก่อนที่ข้าจะเจอร่างใหม่ ข้าไม่ต้องการให้เจ้ากลายเป็นเพียงขยะ หากวันใดที่ข้ายึดร่างเจ้าสำเร็จ ข้าก็ไม่อยากได้ร่างกายที่ไม่สมประกอบเช่นนี้”
หลินมู่อวี่กล่าวเสียงแผ่วเบา “แขนของข้าถูกมังกรกินไปแล้ว เช่นนั้นจะฟื้นฟูมันได้อย่างไร?”
“เจ้าโง่ นี่ไม่รู้เลยเหรอ?”
ราชาปีศาจเจ็ดประทีปยิ้มเยาะ “เจ้านี่ช่างเป็นไก่อ่อนผู้น่าสงสาร! เจ้าเห็นแท่งโลหะในมือและสัมผัสได้ถึงพลังแห่งการเกิดใหม่หรือไม่? แท่งโลหะนี้เป็นของวิเศษ หลอมมันและพึ่งพาพลังเกิดใหม่เพื่อปรับแต่งร่างกายของเจ้าซะ อีกทั้งลูกประคำสีดำนั่นก็เป็นของวิเศษ หลอมและดูดซับมันพลังของมัน จะช่วยฟื้นฟูพลังเจ้าสูญเสียแขนไป บางทีอาจฟื้นฟูความแข็งแกร่งที่เสียไปทั้งหมดด้วย!”
“จริงหรือ?”
“บัดซบ! เจ้าไม่สามารถสัมผัสถึงพลังในแท่งโลหะนั่นรึ? เอาล่ะ ข้าจะช่วยเอง แล้วเจ้าจะตอบแทนข้าอย่างไร?”
“พูดมาสิว่าเจ้าต้องการให้ข้าตอบแท
