้ตัวปัญหานั่นให้สิ้นซาก!”
…
ด้วยโอสถรักษาขั้นสูงบวกกับพลังน้ำเต้าทองจึงทำให้หลินมู่อวี่ฟื้นฟูร่างกายได้อย่างรวดเร็ว ทว่าในขณะเดียวกันฝ่ายศัตรูนั้นรักษาตนจนใกล้หายดี และกำลังจะนำหายนะมาเยือนทั้งคู่ในไม่ช้า…
ลมเย็นสดชื่นพัดมาจากทางแม่น้ำต้าวเจียงที่ไกลออกไปอีกไม่กี่ไมล์
มื้อเย็นของทั้งคู่คืออาหารแห้งกับน้ำที่พกติดตัวมา ท่ามกลางอากาศอันเย็นยะเยือก ฉินอินไม่กล้าก่อกองไฟเนื่องด้วยกลัวศัตรูรู้ตำแหน่ง หลินมู่อวี่ที่ยังไม่หายจากอาการบาดเจ็บดีจึงเริ่มหนาวสั่น ฉินอินเมื่อเห็นดังนั้นจึงสงสารจับใจและเข้าไปโอบกอดให้ร่างกายมอบความอบอุ่นซึ่งกันและกัน
หลินมู่อวี่ปลดปล่อยทักษะชีพจรวิญญาณออกไปโดยรอบ ก่อนจะผ่อนคลายตนเองลงเล็กน้อย สาเหตุที่ต้องทำเช่นนี้เพราะนักฆ่าผู้นั้นสามารถเข้าประชิดตัวเขาได้อย่างง่ายดายด้วยทักษะซ่อนเร้นระดับเดียวกัน ดังนั้นหลินมู่อวี่จะประมาทไม่ได้
อย่างไรก็ตามอาการบาดเจ็บที่ยังไม่หายดี ทำให้หลินมู่อวี่ใช้ทักษะได้ไม่เต็มร้อยในตอนนี้
…
สองชั่วโมงต่อมา หลินมู่อวี่ที่สัมผัสได้ถึงจิตสังหารจึงรีบลืมตาโดยพลัน “เสี่ยวอิน มันใกล้เข้ามาแล้ว!”
ฉินอินตกตะลึงจนทำตัวไม่ถูก “เราจะทำอย่างไรกันดีเจ้าคะ?”
“ไปยังแม่น้ำต้าวเจียงให้ไวที่สุด!”
“ท่านพี่คิดจะทำสิ่งใดกันแน่?”
“ข้าไม่ได้จะทำสิ่งใด” หลินมู่อวี่ตอบพลางลุกขึ้นทั้งที่แขนยังคงห้อยอยู่ “ข้าเพียงคิดว่าเราจะมาตายตอนนี้ไม่ได้ หากเรายังอยู่ที่นี่หน
