ยการควบคุม หลินมู่อวี่เรียกกระบี่เข้าฝัก พยายามชันตัวลุกขึ้นและเดินไปหาฉินอิน “เสี่ยวอินขึ้นมาบนหลังข้า!”
แขนข้างหนึ่งของฉินอินแทบใช้การไม่ได้แล้ว นางยกแขนข้างที่เหลืออยู่เกาะหลินมู่อวี่ไว้
ฝีเท้าดาวตกเต็มกำลัง!
หลินมู่อวี่กลับหลังหนีไปโดยไม่คิดหันหลังกลับ แม้แขนจะถูกบดขยี้ก็ยังเหลือขาที่ใช้การได้ ไม่นานนักก็มาถึงจุดที่หมาป่าวาโยสีทองของฉินอินนอนอยู่ มันสั่นเทิ้มไปทั้งร่างด้วยสัญชาตญาณแห่งกลัวตั้งแต่การต่อสู้กับนักฆ่าปริศนาเริ่มขึ้น
ไม่นานนักศัตรูก็ไล่ตามหลังหลินมู่อวี่มาอย่างรวดเร็ว ด้วยปราณยุทธ์ที่ถูกใช้จนไม่เหลือทั้งยังต้องแบกฉินอินทำให้ความเร็วของฝีเท้าดาวตกลดลงกว่าครึ่งจนเกือบถูกไล่ทัน
“ท่านพี่…”
ฉินอินน้ำตาคลอ “ข้าไม่อยากเป็นตัวถ่วงท่านพี่อีกต่อไป…โปรดบอกให้เสด็จพ่อได้รับรู้ว่าข้ารักท่านมากเพียงใด”
“หาใช่เวลามาพูดเรื่องไร้สาระไม่ยายโง่!” หลินมู่อวี่เอ็ด “อยู่นิ่งๆ และเกาะข้าให้แน่น!”
ฉินอินซบหน้าลงกับหลังหลินมู่อวี่ร้องไห้อย่างหนัก พลางเอ่ยขึ้นก่อนจะปล่อยมือ “อาอวี่…เจ้าต้องรอดชีวิตกลับไปให้ได้ ข้าฝากดูแลเสด็จพ่อด้วย และหากฉินเหลยหรือฉินเหยียนยังไม่พร้อมขึ้นบัลลังก์ เจ้าจงบอกเสด็จพ่อแต่งตั้งเจ้าเป็นผู้สืบทอดแทนพวกเขาเสีย…”
“ยายเด็กโง่!”
หลินมู่อวี่ตัดสินใจหยุดหนีและหันไปหานักฆ่าที่กำลังพุ่งตรงมาด้วยความเร็วปานสายฟ้า ขณะที่ดาบยาวกำลังจะทะลวงหัวใจ หลินมู่อวี่รวบรวมปราณยุทธ์และร
