ไม่นานหลังจากเดินทางออกจากแม่น้ำต้าวเจียง ก็พบทางแยกสองสายตรงหน้า เส้นทางหนึ่งต้องข้ามภูเขาทางตะวันตกไปยังถนนสายเก่า ส่วนอีกเส้นตัดผ่านหุบเขา ซึ่งเส้นทางนี้จะใช้เวลาน้อยกว่าและบรรจบกับถนนสายเก่าที่เขตชายแดนของมณฑล
ฉินอินพลิกแผนที่ดูหลายครั้ง “พี่อาอวี่ เราควรไปถนนเส้นไหนดี?”
“ถนนสายหลักเปิดโล่งเกินไป หากใช้เส้นทางที่ตัดผ่านหุบเขา…”
หลินมู่อวี่ทอดสายตาออกไประยะไกลก่อนกล่าวว่า “เส้นทางหุบเขาดูเหมือนจะเป็นเส้นทางที่ไม่มีใครใช้มากกว่าร้อยปีและกลายเป็นป่าโดยสมบูรณ์ ข้าเกรงว่ามันอาจจะอันตรายเกินไป ทว่า…ภัยอันตรายจากสัตว์นั้นก็ยังไม่น่ากลัวเท่าภัยอันตรายจากคน ข้าคิดว่าเราควรใช้เส้นทางหุบเขา”
“เช่นนั้นไปกันเถิด!”
“อืม”
…
เมื่อเดินเข้ามาในหุบเขาก็พบหน้าผาไป๋ซางที่สูงชันทั้งสองด้านและมีต้นไม้ใหญ่สูงตระหง่าน พื้นดินปกคลุมด้วยใบไม้หนาหลายชั้น บ่งบอกว่าไม่มีมนุษย์ย่างกรายเข้ามาเป็นเวลานาน
“ระวัง!”
หลินมู่อวี่รีบร้องเตือนพร้อมดึงฉินอินเข้าไปซ่อนใต้หน้าผา ก่อนจะมีเสียงร้องดังจากบนฟ้า มันคือนกอินทรียักษ์ที่มีปีกกว้างอย่างน้อยสิบเมตรบินโฉบอยู่บนหัว
ฉินอินเบิกตากว้างด้วยความตกใจขณะที่มองดูนกอินทรียักษ์ตัวนั้นและพูดว่า “นกอินทรียักษ์ตัวนี้มีอายุกว่าหมื่นปีใช่หรือไม่?”
“อืม คงไม่น้อยไปกว่านั้น”
หลินมู่อวี่รู้สึกเกรงกลัวเล็กน้อย “เราต้องระวังตัวให้ดี มีสัตว์วิญญาณอายุกว่าหมื่นปีปรากฏตัวเช่นนี้ ไม่ธรรมด
