ทั้งสองขี่ม้าเดินทางต่อไปด้วยคอที่แห้งผาก และเนื่องจากพวกเขาอยู่ในป่าล่ามังกรเวลากลางคืน ดังนั้นจึงมิต้องกังวลเรื่องการเปิดเผยตัวตน หลินมู่อวี่พลันใช้ทักษะกระบี่ธาตุไฟส่งเปลวเพลิงออกไปเปิดเส้นทาง ก่อนจะนำหน้าฉินอินไปอย่างรวดเร็ว สามชั่วโมงต่อมาก็ถึงลุ่มแม่น้ำแห่งหนึ่ง
…
สายลมพัดเอื่อยพร้อมกลิ่นน้ำโชยมา
หลินมู่อวี่และฉินอินขี่ม้าตามริมแม่น้ำมองเห็นวัชพืชงอกขึ้นใหม่ ซึ่งหมายความว่าฤดูใบไม้ผลิกำลังใกล้เข้ามา และเหมันตฤดูที่หนาวเหน็บกำลังผันผ่านไป
ต้าวเจียงเป็นแม่น้ำสายหลักของลุ่มแม่น้ำในจักรวรรดิซึ่งเกิดจากการละลายของหิมะบนภูเขาบริเวณชายแดนทางตอนเหนือของมณฑลชีไห่ แม่น้ำสายนี้ไหลผ่านมณฑลชีไห่ มณฑลหลิงเป่ย มณฑลชางหนาน และมณฑลเทียนชู่ ดูเหมือนว่ามนุษยชาติบนแผ่นดินใหญ่จะถือกำเนิดรอบหุบเขาต้าวเจียง และก่อเกิดเป็นอารยธรรมของมนุษย์จนถึงปัจจุบัน
ในที่สุดทั้งสองก็เข้าสู่ดินแดนของเขตอวิ้นจง แม่น้ำต้าวเจียงตรงหน้าเป็นเพียงสายเล็กที่มีความกว้างหนึ่งพันเมตรซึ่งแยกออกจากแม่น้ำต้าวเจียงสายหลัก เป็นไปได้ว่าแม่น้ำต้าวเจียงสายหลักคงจะงดงามเป็นอย่างมาก
ต้นไม้สูงยืนตระหง่านอยู่ริมแม่น้ำ หลินมู่อวี่ชี้นิ้วออกไปและพูดด้วยรอยยิ้ม “คืนนี้เราพักกันที่ใต้ต้นไม้ดีหรือไม่?”
“อื้ม” ฉินอินพยักหน้าและหัวเราะ “ดีเลย อีกทั้งยังสะดวกในการตวงน้ำด้วย เราไม่ต้องไปไหนไกลเพื่อเตรียมน้ำสำหรับวันรุ่งขึ้น”
“อืม”
ทั้งสองตั้งกร
