ฉินอินหลับตาปล่อยโซ่เทวะพันรอบตัวเหมือนชุดคลุมยาว ใช้พลังเชื่องเชื่อมต่อตนเองกับหมาป่าวาโยสีทอง
“บรู้ว…”
ในครั้งแรกหมาป่าวาโยพยายามแยกเขี้ยวขัดขืน ทว่าหลังจากสิบนาทีผ่านไป มันเริ่มกระดกหางและติดตามนางหญิงผู้เลอโฉมอย่างว่าง่าย
“ไอ้หมาตัวนี้…” หลินมู่อวี่หัวเราะ
ฉินอินลืมตาและกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ปล่อยเถาวัลย์ได้แล้วเจ้าค่ะท่านพี่ ข้าทำพันธสัญญาเรียบร้อยแล้ว!”
“เข้าใจแล้ว”
หลินมู่อวี่วาดมือไปในอากาศทำให้เถาวัลย์น้ำเต้าทองหายไปทันที
หมาป่าวาโยสีทองกระดิกหางโผเข้ากอดฉินอินพลางแลบลิ้นเลียหน้าผู้เป็นนายอย่างมีความสุข หลินมู่อวี่ไม่พอใจนักกับภาพที่เห็น ก่อนจะเดินเข้าไปดึงหัวมันออกจากฉินอินพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงอิจฉา “เจ้าอสูร ถอยให้ห่างจากฉินอินของข้า”
ฉินอินหัวเราพร้อมกับริ้วแดงที่ปรากฏบนแก้มนวล
หมาป่าวาโยรู้สึกไม่ชอบใจอย่างมากและแยกเขี้ยวงับมือชายตรงข้ามทันที หลินมู่อวี่กางฝ่ามือที่ถูกงับเรียกวิญญาณยุทธ์น้ำเต้าออกมาจากปากของมัน จนหมาป่าวาโยปลิวออกไป “หงิง…” มันทำเสียงออดอ้อนกระดิกหางต่ำเดินเข้าไปหาฉินอินผู้เป็นนาย
แม้มันจะมีรูปร่างน่ากลัวและดุร้ายแค่ไหน แต่ตอนนี้มันก็เป็นเพียงสัตว์เลี้ยงน่าเอ็นดูทำให้หัวใจฉินอินยิ่งอ่อนระทวยเมื่อได้เห็น “ท่านพี่หยุดทะเลาะกับหมาป่าน้อยเดี๋ยวนี้นะเจ้าคะ!”
“ข้าไม่ชอบที่มันเลียหน้าเจ้า…” หลินมู่อวี่ทำเสียงน้อยใจ “ข้าไม่อยากให้มัน…”
“ไม่อยากให้อะไรเจ้าคะ?” ฉินอิน
