ะโจมริมแม่น้ำต้าวเจียง ดูเหมือนว่าความชื้นในอากาศจะมีมากขึ้น แต่ก็อุ่นกว่าในป่าล่ามังกรมาก
…
กองไฟถูกก่อขึ้น หลินมู่อวี่นอนพิงหมอนมองไปยังแม่น้ำต้าวเจียง จู่ๆ ก็เอ่ยถาม “เสี่ยวอิน เจ้ารู้หรือไม่ว่าเหตุใดจึงไม่มีเรือสัญจรผ่านแม่น้ำต้าวเจียงเลย?”
“นั่น…”
ฉินอินครุ่นคิด “ข้าเคยอ่านเจอเกี่ยวกับแม่น้ำต้าวเจียง ดูเหมือนว่า…จะมีอสูรธาราอาศัยอยู่ในหุบเขาต้าวเจียงแห่งนี้… ในราบลุ่มแม่น้ำมีเพียงเรือประมงน้ำตื้นและเรือรบแห่งจักรวรรดิบางลำเท่านั้นที่กล้าแล่นผ่านแม่น้ำต้าวเจียง”
“เช่นนี้เอง…”
“อืม ข้าเคยได้ยินเรื่องนี้มาบ้าง แต่ไม่รู้ว่ามีอสูรธาราจริงหรือไม่”
“เอาล่ะ เข้านอนแต่หัววันเถิด แล้วปล่อยหมาป่าวาโยสีทองคุ้มกันด้านนอก”
…
หลินมู่อวี่ดึงผ้าห่มคลุมตัวและเข้านอน ลมหายใจฉินอินสม่ำเสมอ ดูเหมือนว่านางจะคุ้นเคยกับการนอนกอดแขนหลินมู่อวี่แล้ว
หลินมู่อวี่แอบยิ้มและไม่ได้พูดอะไร การมีหมาป่าวาโยสีทองอายุสามพันปีเฝ้าอยู่ด้านนอกทำให้รู้สึกปลอดภัย ทักษะเชื่อมจิตเป็นวิชาที่มีประโยชน์อย่างแท้จริง ด้วยความแข็งแกร่งทางจิตวิญญาณของฉินอินทำให้หมาป่าวาโยสีทองอายุสามพันปีเชื่องได้ แล้วจิตวิญญาณของหลินมู่อวี่ล่ะ…อาจเป็นไปได้ที่จะทำให้สัตว์วิญญาณอายุกว่าห้าพันปีเชื่อง?
เมื่อนึกได้เช่นนั้นหลินมู่อวี่ก็รู้สึกตื่นเต้น
ฉินอินตื่นขึ้นมาตั้งแต่เวลาเช้าตรู่ ก่อนจะเดินไปตวงน้ำมาทำอาหาร
กระนั้นหลินมู่อวี่ก็รู้สึกกังวลจึง
