บทที่ 511 กดข่มพระอัครมเหสีเซียว!
แผนภาพราชโองการควบคุมขุนเขาและมหาสมุทร
วิชาเทพโดยกำเนิดนี้คลี่ออกประหนึ่งภาพวาด มองจากภายนอกไม่เห็นสิ่งผิดแปลก คล้ายเพียงชั้นแสงอำไพซ้อนกันงดงาม หากแต่ดูราวกลวงเปล่าไร้แก่นสาร
ทว่าพระอัครมเหสีเซียวอยู่ภายใน กลับประหนึ่งพลัดตกสู่ฟากฟ้าอีกด้าน มิอาจแลเห็นตำหนักเทียนอู๋ หรือศาลาพระราชวังใด ๆ ได้อีก มีเพียงขุนเขามหาสมุทรไพศาล กับดวงตะวันดวงจันทร์แขวนสูงเหนือศีรษะ ใต้แสงร่วมสาดประหนึ่งม่านน้ำตก กลับมีร่างหนึ่งยืนอยู่
“ตูม! ตูม! ตูม!”
เพียงเห็นลวี่หยางประสานมือทำมุทรา เปลวไฟที่ร้อนระอุพลันพวยพุ่งออกมาจากในแขนเสื้อ แปรเป็นกองทัพนับไม่ถ้วน กรีดเสียงสนั่นสะเทือนฟ้า มุ่งสังหารพระอัครมเหสีเซียว
คัมภีร์สุริยันประภาคารอัคคี
เพลิงลุกโชติ ควันดำหนาทึบ ปิดตายพื้นที่รอบกายของพระอัครมเหสีเซียวโดยสิ้นเชิง เพียงชั่วขณะ ที่ยืนของนางกลับแปรเป็นภูเขาศพและทะเลโลหิต
พระอัครมเหสีเซียวเห็นดังนั้น กลับมิได้ตระหนกแม้แต่น้อย
คิดว่าข้าไม่อาจประลองวิชามรรคผลกระนั้นหรือ
เพียงเห็นนางทอดสายตามั่นคง ริมฝีปากแดงขยับแผ่วเบา พลันรอบด้านลอยอบอวลด้วยกลิ่นหอมบุปผาเข้มข้น ดุจสายน้ำใสชะล้างมลทิน กวาดล้างกลิ่นคาวแห่งศาสตราสิ้น
แล้วในกลิ่นบุปผานั้น พลันมีแสงเรืองรองพร่างพรู เบ่งบานเป็นดอกโบตั๋น ลิลลี่ ซากุระ และบัวแดง… บุปผานานาพันธุ์ผุดขึ้นไม่ขาดสาย สุดท้ายก็พากันร่วงโรยแยกกระจาย กลับรวมตัวเป
