ะงักไปชั่วครู่ ไม่คิดว่าขนมปังธรรมดาจะแข็งได้ถึงเพียงนี้ นางจุ่มขนมปังกลับลงไปที่เดิมพลางเอ่ยขึ้นด้วยใบหน้าเขินอาย “ ดูเหมือนจะต้องแช่นานกว่านี้อีกหน่อย…”
หลินมู่อวี่หัวเราะ
ด้วยสภาพอากาศหนาวเย็นเช่นนี้คงหาของอุ่นๆ กินได้ยาก อีกทั้งยังทำอะไรมากไม่ได้เพราะเกรงจะถูกรู้ถึงตัวตนที่แท้จริงเข้า
กระทั่งมื้อเย็นอันรันทดได้ผ่านพ้นไป พนักงานคนหนึ่งพลันปรบมือและกล่าวบางอย่าง “แด่สหายนักเดินทางแห่งถนนอว้นจงสายเก่าทั้งหลาย ต่อไปจะเป็นการแสดงพิเศษที่ทางโรงเตี๊ยมของเราจัดเตรียมไว้ “ความงามชั้นเลิศ” จากฝั่งตะวันตก เหล่าแม่นางทั้งหลายจะมาสีกู่ฉินให้พวกท่านได้รับฟัง เชิญสัมผัสความงามของพวกนางได้เลยขอรับ…”
ท่ามกลางเสียงกู่ร้องของผู้ชม หญิงสาวห้านางในชุดผ้าบางออกมายังเวทีการแสดงกลางโถงใหญ่พร้อมกับกู่ฉิน เมื่อทำการทักทายอย่างสวยงามแล้ว พวกนางก็เริ่มบรรเลงเครื่องสายและร้องเพลงที่หลินมู่อวี่ไม่รู้จัก แม้จะไม่เข้าใจเนื้อเพลงทว่าท่วงทำนองของมันนั้นกลับไพเราะอย่างยิ่ง ฉินอินนั่งข้างหลินมู่อวี่เผยรอยยิ้มแห่งความสุขขณะเพลิดเพลินไปกับการแสดงตรงหน้า
กระทั่งบรรเลงจนจบเพลง พนักงานคนเดิมได้กลับมาอีกครั้ง “สหายทุกท่านคงได้เห็นถึงความงดงามแห่งโรงเตี๊ยมมังกรนภากันแล้ว ท่ามกลางฤดูหนาวแสนเปล่าเปลี่ยวนี้ คงไม่มีผู้กล้าคนใดอยากหลับนอนลำพังกับหมอนใบเดียว ดังนั้น…ห้าสาวชาวตะวันตกด้านหน้าของพวกท่านยินดียิ่งที่จะเข้าไปเติมเต
