ราณจึงมักนำเพชรขาวไปสร้างเป็นอาวุธที่สามารถทะลวงเกราะปราณได้อย่างง่ายดาย ซึ่งหมายความว่าต่อให้เป็นเกราะปราณของยอดฝีมือขอบเขตราชันย์สววรค์ก็สามารถถูกทำลายได้ในการโจมตีเดียวด้วยอาวุธเพชรขาว…”
ต้านู๋เลิกคิ้วขึ้น “ไม่จริง! ในจักรวรรดิก็มีเพชรสีขาวนี้อยู่ แล้วเหตุใดจึงไม่เคยมีอาวุธที่ถูกหลอมด้วยมันมาก่อน?”
“นั่นก็เพราะตลอดหลายชั่วอายุคนไม่เคยมีเทพหลอมอาวุธปรากฏออกมาอีกเลยอย่างไรเล่า!”
ชายชรายิ้มอย่างเหยียดหยัน “ไอ้พวกเด็กเมื่อวานซืน ต่อให้ข้าพูดไปพวกเจ้าก็ไม่มีทางเข้าใจ ฮ่าๆ”
เพชรสีขาวสามารถตัดเกราะปราณได้อย่างนั้นหรือ?
เรื่องนี้เป็นดั่งฟ้าผ่าลงกลางใจหลินมู่อวี่ มียอดฝีมือขอบเขตราชันย์สวรรค์และเหนือกว่าหลายคนที่ต้องอาศัยเกราะปราณในการรบ หากเพชรสีขาวนี้ถูกนำไปสร้างเป็นอาวุธมันต้องเป็นกลายเป็นฝันร้ายของราชันย์สวรรค์แน่! เพราะเมื่อลองจินตนาการว่ามันถูกนำไปสร้างเป็นหัวธนู…ต่อให้เป็นยอดฝีมือขอบขตไหนก็ถูกฆ่าตายได้ด้วยการยิงนัดเดียว!
ที่ร้ายกว่าคือไม่มีใครสามารถป้องกันธนูพันดอกได้อย่างแน่นอน…และคนอย่างเจิ้งอี้ฝานกับเซี่ยงอวี้ก็ไม่น่าหวาดหวั่นอีกต่อไป
เมื่อคิดได้ดังนั้นหลินมู่อวี่จึงตัดสินใจได้ทันที จะให้เพชรสีขาวนี้ตกถึงมือหูเถี่ยหนิงไม่ได้ด็ดขาด มิเช่นนั้นต้องเกิดปัญหาใหญ่แน่!
“โอ๊ย…”
หลินมู่อวี่บิดตัวไปมาจนต้านู๋ถามขึ้น “น้องชายหลินจื้อ เป็นอะไรหรือ?”
“ข้า…ข้าปวดท้องขอรับ คงต้องรีบไปก่อน”
“เ
