วันเวลาผันผ่านไปในพริบตา ทหารของสำนักอัศวินทำได้เพียงยิงธนูไม่กี่ดอก และตกลงพื้นก่อนจะถึงกลุ่มทหารรับจ้างมังกรผงาด การยั่วยุเกิดขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่าจนเริ่มทำให้ทหารของสำนักอัศวินอ่อนแรง
เมื่อถึงเวลาพลบค่ำทหารสำนักอัศวินก็เริ่มเคลื่อนไหวอย่างกะทันหัน ประตูเปิดออกพร้อมทหารชำนาญการกว่าร้อยนายพุ่งตัวออกมาพร้อมคำรามลั่น
“โจมตี!!”
หลัวอวี่ออกคำสั่ง ทันใดนั้นทหารรับจ้างมังกรผงาดและกองทัพทะลวงนภาที่ซ่อนตัวอยู่พลันยิ่งธนูออกมาราวกับห่าฝน ทหารนับร้อยส่งเสียงร้องครวญครางอย่างน่าเวทนา มีเพียงไม่กี่คนที่สามารถหลบหนีได้
เว่ยโฉวชี้ไปที่ถังน้ำซึ่งผูกไว้บนหลังม้า “เป็นไปตามที่ท่านแม่ทัพพูด พวกมันเริ่มขาดแคลนน้ำแล้ว และออกมาเสี่ยงตายเพียงเพื่อจะเอาน้ำ!”
หลินมู่อวี่พยักหน้า “อืม พลธนูตื่นตัวไว้ ขุดหลุมกับดักด้านหลังและเตรียมโจมตีระลอกถัดไป!”
ฉีหยิงตกตะลึง “ท่านแม่ทัพแน่ใจได้อย่างไรว่าพวกมันจะลงมาอีกครั้ง?”
หลินมู่อวี่เผยรอยยิ้มมั่นใจ “ง่ายมาก ทหารนับร้อยเหล่านี้เป็นเพียงการทดสอบว่าเรามีจำนวนเท่าใดที่ล้อมรอบภูเขาขวานไฟแห่งนี้ การโจมตีครั้งถัดไปคงมีกองกำลังอย่างน้อยสองร้อยนาย ซึ่งพลธนูแนวหน้าคงไม่สามารถป้องกันได้อย่างแน่นอน เช่นนั้นจงขุดกับดักเพิ่มและตรวจสอบให้มั่นใจว่าเราจะสูญเสียน้อยที่สุด”
“เป็นเช่นนี้เอง” ฉีหยิงกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ท่านแม่ทัพคิดอย่างรอบคอบโดยแท้จริง…”
ขณะเดียวกัน ก็มีนกสีขาวนวลบินโฉ
