บบนหัวพวกเขาพร้อมส่งเสียงร้องแผ่วเบา ทันใดนั้นหลินมู่อวี่ก็เงยหน้าขึ้นพร้อมมีความคิดหนึ่งแล่นเข้ามา “เว่ยโฉว ยิงนกลงมา”
“ขอรับ!”
เว่ยโฉวง้างคันธนู ‘ฟิ้ว!’ ธนูกลืนปีศาจส่งลูกธนูขึ้นสู่ท้องฟ้าปลิดชีพนกทันที จากนั้นทหารกองทัพทะลวงนภาก็หยิบซากนกมาให้ “นี่ขอรับท่านแม่ทัพ”
หลินมู่อวี่รับซากนกมาและมองไปที่ส่วนเท้า เป็นดังคาด! มันมีจดหมายขนาดเล็กติดอยู่ หลินมู่อวี่เปิดจดหมายก็พบข้อความที่เขียนไว้ว่า ‘กำลังเสริมจะมาถึงในอีกสองวัน’
เว่ยโฉวขมวดคิ้ว “สำนักอัศวินมีกำลังเสริมหรือขอรับ? นั่นมาจากศูนย์บัญชาการของมันหรือไม่?”
“ข้าไม่มั่นใจ”
หลินมู่อวี่อดไม่ได้ที่จะรู้สึกกังวล “เว่ยโฉว นกตัวนี้บินมาจากทิศที่ตั้งของเมืองห้าหุบเขา จงจัดพลธนูเฝ้าดูทิศนั้นซะ แล้วยิงนกส่งสารทั้งหมด”
เว่ยโฉวพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้ม “ขอรับ!”
…
เมื่อพระอาทิตย์ลับขอบฟ้าก็มีเมฆหนาทึบบดบังแสงดาวและแสงจันทร์ แม้แต่ฉีหยางก็รู้สึกได้ถึงจิตสังหารอันหนาวเหน็บ “ค่ำคืนนี้คงไม่ผ่านไปโดยง่าย…”
หลินมู่อวี่ผิงไฟเพื่อความอบอุ่นพร้อมกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ทุกคนระวังตัวให้ดี”
“ขอรับ!”
ก่อนรุ่งสางก็เกิดเสียงดังขึ้นบนยอดเขาพร้อมเสียงกีบเท้าม้าดังกึกก้อง สำนักอัศวินเริ่มโจมตีอีกครั้ง!
ประตูภูเขาเปิดออก ทันใดนั้น! ทหารชำนาญการจำนวนนับไม่ถ้วนถือโล่และดาบพุ่งออกมาด้วยความโกรธเกรี้ยวขณะที่คำรามลั่น “ฆ่ามัน! กำจัดหมารับใช้จักรวรรดิให้สิ้นซาก!”
มีทหารราบรา
