เช็ดเลือดออกจากหอกและกล่าวอย่างภาคภูมิใจ “พวกมันคงไม่กล้าลงจากภูเขาเพื่อหาน้ำอีกแล้ว!”
“เราสูญเสียไปเท่าใด?”
หลินมู่อวี่ถือทวนหลีฮวาพร้อมขึ้นหลังม้า
หลัวอวี่ประสานมือ “กลุ่มทหารรับจ้างมังกรผงาดสูญเสียทหารราวยี่สิบนาย ขณะที่กองทัพทะลวงนภาสูญเสียทหารราวร้อยนาย โชคดีที่ท่านหลินมู่อวี่ใช้กลยุทธ์ที่ชาญฉลาด มิเช่นนั้นเหล่าทหารคงล้มตายมากกว่านี้”
“อืม เข้าใจแล้ว…”
หลินมู่อวี่ขมวดคิ้ว แท้จริงแล้วเขาวางแผนเพื่อมิให้มีการบาดเจ็บล้มตายเลย ทว่าก็มีปัจจัยมากเกินไปที่จะทำสำเร็จ
“เอาล่ะ ทุกคนไปพักผ่อนได้ เราจะไม่เคลื่อนทัพไปไหนในคืนนี้”
“ขอรับท่านแม่ทัพ!”
…
เหล่าทหารต่างหลับสนิท ส่วนหลินมู่อวี่นอนโคจรหลอมกระดูกมังกรอยู่ในกระโจมขณะที่ปลดปล่อยทักษะชีพจรวิญญาณ ราวกับว่าจิตใจของหลินมู่อวี่กลับสู่ธรรมชาติแล้วหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับสวรรค์และแผ่นดิน ซึ่งทำให้เขานอนหลับสนิทอย่างไม่กังวลใจ
“แย่แล้วขอรับท่านแม่ทัพ!”
จู่ๆ เสียงของเว่ยโฉวก็ดังขึ้นจากด้านนอก
หลินมู่อวี่ลุกขึ้นยืนพร้อมคว้ากระบี่ทันที ก่อนจะออกจากกระโจมและถามว่า “มีสิ่งใดหรือ?”
เว่ยโฉวมีสีหน้าจริงจังขณะที่รายงาน “เช้านี้กองทัพจักรวรรดิจากเขตอวิ้นจงปรากฏตัวขึ้นที่ภูเขาขวานไฟและล้อมรอบเราอยู่ ข้าไม่ทราบว่าด้วยเหตุอันใด?”
“เจ้าส่งคนไปเจรจาหรือยัง?”
“ยังขอรับ”
“มากับข้า”
“ขอรับ!”
หลินมู่อวี่ควบม้าออกไปพร้อมกลุ่มองครักษ์อวี้หลิน ก่อนจะพบกลุ่มทหารใน
