สองวันผ่านไป กองทัพทหารม้าก็มาถึงภูเขาหลงหยาน ณ ป่าล่ามังกร เมื่อมองจากระยะไกลจะเห็นตัวหนังสือสีเลือดขนาดใหญ่เขียนว่า ‘ภูเขาหลงหยาน’ บนหน้าผาสูง อีกทั้งมีธงมากมายปลิวไสวตามสายลมซึ่งเป็นป้ายของกลุ่มทหารรับจ้างมังกรผงาด ขณะเดียวกันก็มีหมู่บ้านที่เชิงเขา ซึ่งมีบ้านเรือนที่ปลูกสร้างขึ้นมาใหม่ ผู้คนจำนวนไม่น้อยอพยพมาที่นี่ และยังมีตลาดที่ใจกลางหมู่บ้านในตอนเที่ยง
…
ผู้บัญชาการกองพันฉีหยิงแห่งกองทัพทะลวงนภามองขึ้นไปบนภูเขาหลงหยานก่อนเอ่ยถาม “ท่านแม่ทัพ กล่าวกันว่ามีกลุ่มทหารรับจ้างชื่อว่า ‘กลุ่มทหารรับจ้างมังกรผงาด’ เป็นผู้ครอบครองภูเขาแห่งนี้ และพวกเขาค่อนข้างแข็งแกร่ง ในเมื่อเราอยู่ที่นี่แล้ว เราควรจะไปที่กลุ่มทหารรับจ้างมังกรผงาดเพื่อ ‘ยืม’ อาวุธและเสบียงดีไหมขอรับ?”
หลินมู่อวี่เผยยิ้มชั่วร้าย
เขาพลันส่ายหัว “ไม่จำเป็น ทุกคนพักผ่อนอยู่ที่เชิงเขาเถิด แล้วข้าจะไปยังกลุ่มทหารรับจ้างมังกรผงาดเพื่อเจรจาขอให้เดินทางไปกำจัดสำนักอัศวินที่มณฑลชางหนานด้วยกัน มิเช่นนั้นด้วยทหารเพียงห้าพันนายนี้…เราคงทำอะไรพวกมันไม่ได้”
“ฮะ!?”
ฉีหยิงตกตะลึงก่อนจะรีบพูดว่า “ไม่ได้ขอรับท่านแม่ทัพ…แม้ว่ากลุ่มทหารรับจ้างมังกรผงาดแห่งนี้จะขึ้นทะเบียนอย่างเป็นทางการก็ตาม…ทว่าทหารรับจ้างล้วนเป็นพวกโหดเหี้ยม ท่านแม่ทัพอาจตกอยู่ในอันตรายหากไปทางเจรจาผู้เดียวขอรับ”
“วางใจเถิด เจ้าเพียงตั้งค่ายพักแรมซะ และอย่าสร้างความเดือด
