ว่าการมีตราประทับก็สามารถโน้มน้าวใจคนได้มากยิ่งขึ้น
ขณะเดียวกันเสนาบดีท่านหนึ่งก็เดินมาพร้อมตราและเหรียญประจำแม่ทัพองครักษ์ทิศใต้ ฉินจิ้นเดินไปรับและกล่าวด้วยเสียงทุ้มต่ำ “แม่ทัพองครักษ์ทิศใต้หลินมู่อวี่ เข้ามาสิ แล้วรับนี่ไป!”
“พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท!”
หลินมู่อวี่โค้งคำนับพร้อมประสานมือก่อนจะยื่นมือออกไปรับ มันเป็นของที่มีน้ำหนัก นอกจากตราแม่ทัพสีแดงเลือด ก็มีเหรียญแม่ทัพสีทอง ซึ่งทั้งสองมีตัวอักษร ‘องครักษ์ทิศใต้’ ตราแม่ทัพมีน้ำหนักเกินกว่าจะนำติดตัว ทว่าเหรียญแม่ทัพสามารถใช้พิสูจน์ตัวตนและสถานะของหลินมู่อวี่ได้ เขาอดไม่ได้ที่จะมีความสุข ยศแม่ทัพมังกรพเนจรไม่สูงนักซึ่งไม่มีแม้แต่ตราประจำตำแหน่ง ทว่าตอนนี้เขาเริ่มมียศมากยิ่งขึ้นแล้ว
ฉินเหลยด้านข้างเผยยิ้มจางๆ “ขอแสดงความยินดีกับอาอวี่ที่ได้เลื่อนขั้นเป็นผู้บัญชาการกองหมื่น!”
หลินมู่อวี่ยิ้มตอบ “ขอบคุณผู้บัญชาการฉินเหลย”
ฉินจิ้นวางมือบนไหล่หลินมู่อวี่และกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “อาอวี่ลูก…ไม่ว่าศึกครานี้จะไปในทิศทางใด เจ้าก็เป็นความภาคภูมิใจของพ่อ การเดินทางไปยังมณฑลชางหนานจะช่วยให้เจ้าได้ฝึกฝนการต่อสู้ ไปเถิด แล้วระวังตัวด้วย พ่อและน้องสาวตัวน้อยของเจ้าจะรอเจ้ากลับมา”
ฉินจิ้นเป็นจักรพรรดิ แต่ก็เป็นเสมือนพ่อที่ส่งลูกชายออกไปรบ แม้แต่หลินมู่อวี่ก็เห็นภาพซ้อนทับของหลินซุ่นพ่อของเขาบนตัวฉินจิ้นชั่วขณะ ทั้งสองต่างก็ชราและอ่อนแอ ทว่าก็อ่อนโยนเ
