หมือนกัน
“ขอรับเสด็จพ่อ” หลินมู่อวี่ตอบด้วยเสียงแผ่วเบา
ฉินจิ้นตกตะลึง มือที่กำหมัดแน่นค่อยๆ คลายออก “ไปเถิด แล้วพ่อจะเตรียมจัดงานเฉลิมฉลองเมื่อเจ้ากลับมาตำหนักเจ๋อเทียน”
“ขอรับ!”
…
หลินมู่อวี่เก็บตราและเหรียญไว้ที่อกเสื้อ ก่อนจะควบม้าออกจากตำหนักเจ๋อเทียน เฟิงจี้สิงและฉินเหลยออกมาส่งเขานอกตำหนักบริเวณที่เว่ยโฉวและเซี้ยโหวซางรออยู่ จากนั้นหลินมู่อวี่ก็นำกองทหารของตนกลับรังอินทรี
หลินมู่อวี่ไม่รู้ว่าการเดินทางครานี้จะใช้เวลามากเพียงใด
ภายในใจหลินมู่อวี่เต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลายที่ไม่สามารถจัดการได้ เขาจึงไปหาฉู่เหยา หลังทานอาหารเสร็จก็ตามหาเสี่ยวซีที่จวนเจ้าเมืองชีไห่เพื่อบอกกล่าว แม้ว่าฉู่เหยาและถังเสี่ยวซีจะไม่อยากให้เขาไป ทว่าสถานะปัจจุบันของหลินมู่อวี่นั้นแตกต่างจากอดีต ในฐานะแม่ทัพระดับสูงของจักรวรรดิ หลินมู่อวี่ไม่มีทางเลือกมากนัก
ชีวิตเป็นดั่งคลื่นสูงที่ถาโถมหลินมู่อวี่จนถูกพัดออกไปไกล เห็นได้ชัดว่าเขาจำเป็นต้องเติบโตและสั่งสมประสบการณ์ หากแข็งแกร่งไม่มากพอ…เพียงคลื่นลูกเล็กก็อาจจะทำให้เขาตายได้ ความบาดหมางระหว่างหลินมู่อวี่และจวนเสินโหวได้อธิบายทุกสิ่ง อาอวี่จำเป็นต้องสร้างกองทัพและเพิ่มอำนาจทางการทหาร มิฉะนั้นทุกอย่างคงสูญเปล่า!
หลินมู่อวี่ช่วยถังเสี่ยวซีสกัดโอสถในค่ำคืนนั้น ทว่าไม่มีเวลามากพอที่จะดูว่านางฝึกฝนผนึกจิ้งจอกอัคนีสำเร็จแล้วหรือไม่ เช้าวันรุ่งขึ้นหลินมู่อวี่น
