่ยืนอยู่หน้ากองหนังสือโบราณและเปิดดูทีละเล่ม หลังจากอยู่โลกนี้มานานก็เริ่มเข้าใจตัวหนังสือพื้นฐานมากขึ้น จึงไม่ยากเกินไปสำหรับอาอวี่ที่จะอ่าน
ฉินอินและเสี่ยวซีจุดตะเกียงอ่านหนังสือโบราณเหล่านั้นขณะที่มีสาวใช้คอยดูแลอยู่ใกล้ๆ
เหล่ยหงและชวีฉู่ยังคงเดินดูหนังสือทีละเล่มด้วยคิ้วที่ขมวดแน่น
ด้านนอกหอเก็บตำรามีกลุ่มองครักษ์มังกรยี่สิบเอ็ดนายของฉู่ฮว๋ายเหมี่ยนยืนเฝ้า ค่ำคืนนั้นอากาศหนาวเย็นยะเยือกจนเกิดน้ำค้างแข็งบนชุดเกราะ ทว่าก็พวกเขายังคงยืนสงบนิ่ง ในขณะที่ลมพัดผ่านสิ่งที่องครักษ์เหล่านี้ทำได้คือปลดปล่อยปราณแท้ป้องกันความหนาว กระนั้นร่างกายมนุษย์จะต่อสู้กับพลังแห่งธรรมชาติได้อย่างไร ภายในพริบตาใบหน้าพวกเขาก็เย็นเฉียบ
เมื่อแสงแรกของรุ่งอรุณสาดส่องลงมาที่เมืองหลันเยี่ยน ก็มีเสียงตื่นเต้นของชวีฉู่ดังขึ้นจากหอเก็บตำรา “พบแล้ว! ข้าพบแล้ว!”
“พบอะไรหรือ?”
หลินมู่อวี่รีบลุกขึ้นวิ่งมาหาพร้อมฉินอินและถังเสี่ยวซี
พวกเขาเห็นชวีฉู่ถือม้วนตำราโบราณที่มีตัวหนังสือเขียนว่า ‘ดอกผิงเม่ย’
หลินมู่อวี่ทำหน้าแปลกประหลาด “ท่านอาวุโสฉู่ หยิบตำรามาผิดหรือไม่?”
“ไม่ มันอยู่ในเล่มนี้!”
ชวีฉู่กล่าวด้วยริยยิ้ม “อาอวี่ พวกเราคงต้องพึ่งพาเจ้าในการเปิดประตูนิลขององค์หญิงเสี่ยวซีแล้ว!”
“หมายความว่าอย่างไร?”
“ดอกผิงเม่ยเป็นสมุนไพรระดับสิบ และเมื่อสกัดรวมกับเอื้องอรหันต์สมุนไพรระดับเก้าจะได้โอสถเรียกว่า ‘โอสถหยกบริสุทธิ
