เมื่อมาถึงรังอินทรีหลินมู่อวี่ก็หลับยาวจนถึงเที่ยงวัน ทันใดนั้นผู้ส่งสารก็เข้ามารายงานอย่างเคารพ “ผู้บัญชาการหลิน องค์หญิงซีอยู่ประตูทิศเหนือของเมืองหลันเยี่ยนเพื่อส่งท่านถังปินกลับ นางมีความประสงค์จะชวนท่านไปโรงเตี๊ยมนอกเมืองเพื่อรับประทานซาลาเปาด้วยกันขอรับ!”
“เข้าใจแล้ว ข้าจะออกไปทันที”
“ขอรับ!”
หลินมู่อวี่ลุกขึ้นยืน อาการเมาค้างทำให้รู้สึกแย่มาก จึงใช้ทักษะชีพจรวิญญาณชำระล้างอาการเมาค้างเล็กน้อย ก่อนจะใส่เสื้อผ้าแล้วควบม้าออกจากภูเขา
…
นอกประตูทางทิศเหนือของเมืองหลันเยี่ยน ถังเสี่ยวซียืนอยู่ที่นั่นพร้อมม้าตัวเล็กขณะที่ถังปินยืนอยู่ด้านข้างพร้อมทหารกว่าสิบนาย พวกเขากำลังรอหลินมู่อวี่
เมื่อเสียงกีบเท้าม้าดังขึ้น เสี่ยวซีก็หันมามองหลินมู่อวี่ที่ลงมาจากรังอินทรีเพื่อนาง พร้อมกล่าวด้วยรอยยิ้ม “มู่มู่ ในที่สุดเจ้าก็มา”
ถังปินขมวดคิ้วและไม่พูดอะไร
หลินมู่อวี่เดินมาใกล้ก่อนจะประสานมือกล่าว “เสี่ยวซี คุณชายถังปิน”
ถังปินประสานมือทั้งรอยยิ้ม “ข้าไม่มีโอกาสได้กล่าวแสดงความยินดีกับท่านผู้บัญชาการหลินเมื่อวานนี้ ทว่าวันนี้ก็คงมิได้สายเกินไป ขอแสดงความยินดีกับผู้บัญชาการหลินที่ได้รับเหรียญตรามังกรทองขอรับ!”
หลินมู่อวี่ตะลึง ก่อนจะตอบกลับด้วยรอยยิ้ม “ขอบคุณมากขอรับคุณชายถังปินสำหรับความกรุณา”
“มู่มู่ ข้าต้องไปส่งลูกพี่ลูกน้องนอกเมืองราวสิบไมล์ เจ้าจะไปกับข้าไหม? มีโรงเตี๊ยมที่ขายซาลาเปาเลื่อง
