ิ้ม “ข้าคิดไว้แล้วเชียว”
“ท่านพี่ต้องลองใช้เองดูถึงจะรู้เจ้าค่ะ!”
“อืม”
หลินมู่อวี่ไม่ได้โยนมีดออกไป ทว่าเพียงแค่คิดปราณยุทธ์ที่มองไม่เห็นก็ควบแน่นเข้ากับตัวมีด ทันใดนั้นมีดเสียงปีศาจก็เปล่งแสงสีทองและพุ่งออกไปเอง มีดคมล่องหนหายไปในอากาศมีเพียงเสียงหวีดหวิวยามมันตัดผ่านสายลมเท่านั้น!
“ล่องหนงั้นรึ?!” หลินมู่อวี่ประหลาดใจ
ลู่ลู่กล่าวตอบ “ใช่แล้วเจ้าค่ะท่านพี่ เพราะวิญญาณที่ใช้หลอมเป็นของอสูรเทวาธาตุอรุณที่มีทักษะซ่อนรูปลักษณ์ด้วยการหักเหแสงโดยรอบ ด้วยเหตุนี้มีดเสียงปีศาจจึงสามารถหักเหแสงรอบตัวมันและล่องหนได้เช่นเดียวกับอสูรเทวา และมันยังล่องหนต่อไปได้เรื่อยๆ ตราบใดที่ท่านพี่ยังคงใช้ปราณยุทธ์เจ้าค่ะ”
“ยอดเยี่ยมมาก!”
หลินมู่อวี่เผยท่าทีตื่นเต้นอย่างออกนอกหน้า ความสามารถในการล่องหนที่ใช้ลอบฆ่าได้ สมกับเป็นอาวุธลับจริงๆ ทว่าหากใช้อย่างไม่รอบคอบในอนาคต…มีดเสียงปีศาจที่หลอมด้วยวิญญาณของอสูรเทวาเล่มนี้ก็นับว่าอันตรายมากเช่นกัน ฉะนั้นเขาจะใช้อาวุธสังหารนี้เมื่อต้องเจอกับศัตรูตัวฉกาจเท่านั้น!
เพียงใช้ความคิดส่งผ่านปราณยุทธ์ในอากาศมีดเสียงปีศาจก็หมุนตัวอย่างรวดเร็ว ด้วยเสียงหวีดร้องมันบินไปทั่วห้องก่อนจะหยุดลงตรงหน้าหลินมู่อวี่ เขาจึงรีบคว้ามันเก็บเข้าถุงทันที อาวุธสังหารอย่างไรก็อันตรายอยู่วันยังค่ำ!
หลินมู่อวี่เริ่มรู้สึกเบื่อหน่ายจึงออกไปหาอาหารกินก่อนจะกลับเข้าไปนอนต่อในห้อง ยังมีสิ่งที่ต
