กลางดึกหลินมู่อวี่ตัดสินใจพักโดยตั้งค่ายอยู่ใต้ผาหิน เว่ยโฉวก่อกองไฟขึ้นสามกองรอบบริเวณที่พักเพื่อปกป้องหลินมู่อวี่จากการลอบโจมตีของอสูรเทวา
หลังจากวิ่งไกลมาทั้งวัน ในที่สุดพวกหลินมู่อวี่ก็ออกจากป่าเจตภูตมาได้กว่าร้อยไมล์แล้ว ทว่าในใจหลินมู่อวี่ยังมีลางสังหรณ์ไม่ดีอยู่เรื่องหนึ่ง เขาเผยใบหน้าไม่สู้ดีเมื่อมองไปยังฝั่งที่มีเมฆครึ้ม ก่อนจะเอ่ยถามเว่ยโฉว “เว่ยโฉว เจ้าเหลือคันศรสำรองอีกเท่าไร?”
“สามขอรับ มีเหตุอันใดหรือ?”
“เราจะวางกับดักกัน”
“กับดัก?” เว่ยโฉวแปลกใจ “เราหนีมาไกลกว่าร้อยไมล์แล้ว อสูรเทวายังตามเรามาอยู่หรือขอรับ?”
“มันมาแน่ เชื่อข้า”
“ขอรับ!”
เว่ยโฉวรับคำสั่ง ขณะที่เซี่ยโหวซางและคนอื่นๆ หยิบอาวุธขึ้นมาขุดหลุมกว้างสิบเมตรลึกห้าเมตรเพื่อทำเป็นกับดัก นำเศษไม้มาวางทับปากหลุมและคลุมด้วยหิมะ เว่ยโฉวติดตั้งคันศรทั้งสามพร้อมลูกธนูไว้ ทั้งหมดเล็งไปที่หลุมพร้อมยิงได้ทุกเมื่อ
แน่นอนว่านี่เป็นการวางกับดักที่ไม่แนบเนียนเอาอย่างมาก…
“กับดักนี้จะหลอกอสูรเทวาได้จริงหรือขอรับ?” เว่ยโฉวที่นั่งข้างหลินมู่อวี่เอ่ยขึ้น “อสูรเทวาไม่เหมือนกับอสูรทั่วไป มันได้รับการบรรลุทางวิญญาณแล้วย่อมมีสติปัญญาอย่างแน่นอน หากมันเล็งเป้าหมายมาที่เราโดยตรง เช่นนั้นสิ่งที่เราทำไปก็ไร้ความหมาย”
“ไม่ กับดักยังใช้การได้อยู่”
หลินมู่อวี่เงยหน้ามองหน้าผาใหญ่ที่ปกคลุมด้วยหิมะยื่นออกมาคล้ายสัตว์ประหลาดกำลังอ้าปากอยู่ มี
