เพียงพระเจ้าเท่านั้นที่รู้ว่าอสูรเทวาจะมาจากทางไหน เขาทำได้เพียงรอเวลาให้มันปรากฏตัว…
“วิ้ง…”
หลินมู่อวี่แตะมือลงบนพื้นและปล่อยเถาวัลย์น้ำเต้าให้เจาะลงไปในดิน เถาวัลย์ยาวเลื้อยไปใต้พื้นผิวเป็นสองทาง จนในที่สุดหลินมู่อวี่ก็สร้างกับดักจากใต้พื้นดินด้วยความกว้างไม่ถึงห้าเมตรทว่าลึกสิบเมตร!
“จากนี้ห้ามใครเคลื่อนไหวและผูกม้าเอาไว้อย่าให้มันหลุด” หลินมู่อวี่ทำเครื่องหมายไว้บนพื้นหิมะไม่ไกลจากจุดที่พวกตนอยู่
เว่ยโฉวเมื่อเห็นดังนั้นก็รู้ได้ทันทีว่าหลินมู่อวี่หมายถึงสิ่งใดก่อนจะพยักหน้ารับ “รับทราบขอรับ!”
แม้เซี่ยโหวซางและองครักษ์อีกสองคนยังสับสนอยู่ทว่าก็ยอมทำตามแต่โดยดี การถูกอสูรอายุหนึ่งหมื่นสามพันสี่ร้อยปีที่ล่องหนได้หมายหัว พร้อมถูกลอบโจมตีได้ทุกเมื่อ เป็นความกดดันที่หนักอึ้งจนเกินจะรับไหว หากเป็นทหารทั่วไปที่ฝึกฝนจิตใจไม่เพียงพอคงสติแตกไปแล้ว
“หลับเสีย หากมันปรากฏตัวข้าจะเรียกเอง” หลินมู่อวี่เอ่ยขึ้นเบาๆ
“เราจะหลับลงได้อย่างไรเล่าท่าน?” เว่ยโฉวตระหนก
หลินมู่อวี่เม้มริมฝีปากกล่าว “เจ้านี่ช่างซื่อเสียจริง ข้าหมายถึงให้แกล้งหลับ หากพวกเรายังอยู่เช่นนี้เจ้าอสูรเทวาบาดเจ็บนั่นคงไม่ออกมาง่ายๆ เป็นแน่”
“เข้าใจแล้วขอรับ…”
ว่าแล้วทุกคนก็เอนหลังพิงกับก้อนหินแล้วหลับไป แสงจากกองไฟวูบวาบสาดส่องใบหน้าชายทั้งสี่ที่กำลังเข้าสู่ภวังค์ลงอย่างสบายใจ หลินมู่อวี่ที่หลับอยู่ยังคงปล่อยฌานสัมผัสอย่างต่อเนื
