ง่ายถึงเพียงนั้นคงไม่ถูกเรียกว่าสัตว์ศักดิ์สิทธิ์…
“ไปกันเถิด เราต้องเร่งออกจากที่นี่ภายในคืนนี้ หินพวกนั้นคงถ่วงเวลามันได้สักพัก”
“ขอรับ!”
เว่ยโฉวง้างคันศรกลืนวิญญาณและยิงลูกธนูที่เหลือใส่กรงเล็บอสูรเทวาที่โผล่ออกมาจากก้อนหินด้วยความโกรธแค้น “ไอ้อสูรชั่วบังอาจฆ่าฮันเช่า ข้าอยากจับมันแยกส่วนเป็นชิ้นเสียจริง!”
“รีบไปได้แล้ว เรื่องจัดการมันไว้วันข้างหน้าก็ยังไม่สาย”
“ขอรับ!”
พวกหลินมู่อวี่เรียงแถวควบม้าเดินทางต่อในกลางดึก หลินมู่อวี่ยังคงรู้สึกไม่สบายใจ เขารู้ว่าอสูรเทวาไม่ปล่อยพวกตนไปง่ายๆ เช่นนี้แน่ มันเห็นมนุษย์เป็นเพียงของเล่นฆ่าเพื่อความสะใจของมันเอง อสูรที่มีแต่ความอาฆาตนั้นหาได้ยากนัก
หลังจากควบม้ามาเกือบทั้งวัน ในที่สุดทั้งสี่คนก็มาถึงขอบป่าล่ามังกร ใช้เวลาอีกเพียงครึ่งวันก็จะถึงเมืองหลันเยี่ยนเสียที
ถึงกระนั้นม้าก็เหนื่อยเกินไปที่จะวิ่งต่อ ม้าศึกของหลินมู่อวี่เองก็เริ่มน้ำลายฟูมปากแล้ว หากยังฝืนคงได้ตายเป็นแน่ ด้วยเหตุนี้จึงต้องให้พวกมันพักกินน้ำกินอาหารเสียก่อน
ทั้งสี่เลือกตัดสินใจค่ายพักแรมกันในถ้ำแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นถ้ำของหมีเฒ่าตาบอดอายุเจ็ดร้อยปีที่ถูกเว่ยโฉวฆ่าตายในดาบเดียว อุ้งเท้าหมีถูกนำมาต้มในน้ำเดือดเพื่อทำเป็นอาหารตรงปากถ้ำ
หลินมู่อวี่ไม่สามารถสัมผัสถึงใครได้อีกในบริเวณนี้ แสดงว่าอสูรเทวานั่นยังคงออกมาจากซากหินไม่ได้ซึ่งถือว่าเป็นเรื่องดี
ทว่าระหว่างที่ทุกคนกำลังเพ
