อยู่ห่างออกไปร้อยเมตร แม้จะระวังตัวอย่างมากก็มิอาจเลี่ยงน้ำยานี้ได้ ยิ่งนานเท่าไรน้ำยายิ่งออกฤทธิ์แรงเท่านั้น ซึ่งหลินมู่อวี่กำลังตั้งตารอให้มันสัมฤทธิผลอยู่
กระทั่งเวลาล่วงเลยไปสี่ชั่วโมง ทั้งเว่ยโฉวและคนอื่นๆ ต่างพากันง่วง เป็นจังหวะเดียวกับที่อสูรเทวาเริ่มเคลื่อนไหว มันค่อยๆ พรางตัวออกมาจากแนวป่าทว่าไม่สามารถหลบเลี่ยงฌานสัมผัสของหลินมู่อวี่ได้ “ระวัง มันเริ่มเคลื่อนไหวอีกแล้ว…”
“แล้วเราจะทำอย่างไรกันต่อดีขอรับ?” ดวงตาเว่ยโฉวเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
หลินมู่อวี่ยิ้ม “ครานี้ต้องสำเร็จแน่ อย่างแรกให้เจ้ายิงตาทั้งสองข้างมันให้บอดเสียแล้วข้าจะตัดหัวมังเอง”
……………………………
