เว่ยโฉวเอื้อมมือดึงคันศรกลืนปีศาจขึ้นมาอย่างชำนาญก่อนจะง้างคันศรพร้อมกับเสริมด้วยพลังวิญญาณจนลูกศรเปล่งแสงจ้า เว่ยโฉวตั้งสมาธิและเล็งไปยังลำคอของมังกรนภา
เมื่อมังกรนภากินส่วนหัวของหมาป่าหนามโลหิตแล้วเสร็จ มันก็คาบส่วนลำคอและดึงศพอสูรไป เป็นเวลาเดียวกับที่มันไม่ทันได้ระวังตัวและเผยจุดอ่อนออกมา! เกล็ดหนาบริเวณลำคอถูกบางอย่างกะเทาะออกจนเกิดรอยแผล นี่แหละโอกาสที่เว่ยโฉวรออยู่!
“ฟิ้ว!”
ลูกศรถูกยิงฝ่าลมหนาวไป กว่ามังกรนภาจะได้ยินเสียงก็สายไปเสียแล้ว “ฉึก!” มันร้องออกมาอย่างเจ็บปวดทันทีที่ลูกศรอาบยาพิษของเว่ยโฉวพุ่งปักเข้ากลางแผลตรงคอ
หลินมู่อวี่แอบชื่นชมเว่ยโฉว ทั้งที่ลมแรงถึงเพียงนี้ยังสามารถยิงมังกรนภาที่อยู่ไกลกว่าร้อยห้าสิบเมตรได้ไม่พลาดเป้า ด้วยสายตาและพลังแขนอันน่าถึงนี้เป็นทักษะระดับสูงแม้ในหมู่ทหารองครักษ์ด้วยกันเอง หลินมู่อวี่เห็นด้วยอย่างยิ่งหากเว่ยโฉวจะได้รับตำแหน่งที่สูงขึ้นในสักวัน
มังกรนภาที่ถูกโจมตีผละจากศพหมาป่าหนามโลหิตและตรงขึ้นเขามาหาพวกหลินมู่อวี่ มันโกรธแค้นจนแทบคลุ้มคลั่ง ทว่าความเร็วของมันที่หมายพุ่งเข้าโจมตีกลับลดลง เพราะพิษจากศรที่ปักอยู่ได้แพร่กระจายไปทั่วแล้ว
“ไป!”
หลินมู่อวี่ชูกระบี่วิญญาณมังกรขึ้นเป็นเชิงให้บุกเข้าไป แสงวิญญาณยุทธ์ระเบิดออก กำแพงน้ำเต้าหลายชั้นถูกเรียกออกมาป้องกันการโจมตีของมังกรนภา! “ชิ้ง!” หลินมู่อวี่ตวัดกระบี่ฟันเข้าส่วนคอของมังกรนภา
“โฮก…
