“เย็นไว้…” หลินมู่อวี่มองเว่ยโฉวขณะที่พึมพำกับตัวเองไปด้วย เขากล่าวแก่แม่เล้า “แม่นาง ข้าเพียงอยากจะถามว่า…แม่นางได้ขายทาสบ้างหรือไม่?
แม่เล้าตกใจ “คือ…เด็กสาวของข้ามีแต่คนเป็นงานทั้งนั้น หากท่านอยากซื้อเป็นทาส ราคาจะค่อนข้างแพงเจ้าค่ะ นายท่านอยากได้พวกนางไปทำอะไร? หรือนายท่านอยากได้แบบไหนเจ้าคะ?”
หลินมู่อวี่สูดหายใจลึก “เจ้าไม่ต้องอยากรู้หรอกว่าข้าจะอยากได้พวกนางไปทำสิ่งใด ข้าเพียงอยากได้คนที่ช่วยให้ข้ามีความสุข เจ้าเข้าใจหรือไม่?”
แม่เล้ายิ้มกล่าว “เช่นนั้นท่านชอบแบบรับแขกหรือไม่เจ้าคะ?”
“อืม…ลืมไปเสียเถิด” หลินมู่อวี่เกาหัวขณะที่เว่ยโฉวยืนหัวเราะอยู่ข้างๆ
แม่เล้าคิดได้ว่าอ้อยเข้าปากช้างแล้วจะปล่อยไปคงเสียดายแย่ “ข้ามีสาวงามทั้งหมดหนึ่งร้อยยี่สิบคน ท่านอยากให้ข้า…เรียกพวกนางออกมาดูตัวหรือไม่เจ้าคะ?”
“เอาแบบนั้นก็ได้”
“เช่นนั้นรอประเดี๋ยวเจ้าค่ะ!”
แม่เล้าใช้มือป้องปากตะโกนเรียก “เด็กๆ ข้างบนมารับแขกเร็ว…”
ทันใดนั้นกลุ่มหญิงบริการกลุ่มใหญ่ก็วิ่งมารวมตัวกลางห้องโถง เว่ยโฉวมองตามตาเป็นมัน หลินมู่อวี่ที่เกิดมาในตระกูลอันร่ำรวย พ่อเขาเคยพาไปเข้าสังคมพบปะอะไรเช่นนี้มาหลายครา เขาจึงไม่รู้สึกอะไรต่อสิ่งที่เห็น เขาไม่เคยกินหมูมาก่อนแต่ก็รู้ว่าหมูเป็นอย่างไร
แม่เล้าจับหน้าอกอันหย่อนยานของตนก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้ม “นายท่าน หากต้องการซื้อพวกนางไปเป็นทาส ราคาจะอยู่ที่สามร้อยถึงห้าร้อยเหรียญท
