เสียงค้อนกระทบเหล็กดังสนั่นไปทั่วบริเวณ หลังจากหลินมู่อวี่และถังเสี่ยวซีรอมากว่าสองชั่วโมง ในที่สุดปลอกกระบี่เล่มใหม่ของหลินมู่อวี่ก็แล้วเสร็จ ด้วยช่างตีเหล็กระดับสูงห้าคนช่วยกันตีทำให้ใช้เวลาไม่นาน ไม้โลหิตทองคำ เป็นไม้ที่มีสีทองปนสีแดงเลือดและมีลักษณะเป็นเงามันวาว ลวดลายที่สลักบนปลอกเหมือนกับลายของเหล็กที่ใช้หลอมกระบี่วิญญาณมังกร
“ถูกใจหรือไม่ขอรับนายท่าน?” หัวหน้าช่างตีเหล็กเอ่ยถาม
หลินมู่อวี่จับปลอกกระบี่ขึ้นมาชม มันมีน้ำหนักราวสามปอนด์กำลังดี ก่อนจะใช้ห่อผ้าสีดำมาคลุมปลอกไว้ทำให้หัวหน้าช่างตีเหล็กไม่ทันได้โยนโฉมตัวกระบี่ก่อนที่จะเก็บลงฝัก มันเข้ากันได้พอดีอย่างเหลือเชื่อสมแล้วที่เป็นงานของช่างฝีมือชั้นเยี่ยม!
ถังเสี่ยวซีกล่าวด้วยรอยยิ้มเมื่อเห็นหลินมู่อวี่เผยท่าทีพอใจ “หากเรียบร้อยแล้วเราไปกันเถิด”
“รอสักประเดี๋ยว”
“รอทำไมหรือ?”
“อีกสักพักเว่ยโฉวกับทหารคนอื่นๆ จะมาที่นี่”
“หืม?”
ถังเสี่ยวซีไม่เข้าใจ นางยังอยากไปเดินเล่นที่ถนนทงเทียนกับหลินมู่อวี่อยู่ ไม่นานเว่ยโฉวก็นำกองทหารองครักษ์อินทรีหลายร้อยคนมาพร้อมกับม้าหลายตัวเพื่อไปรับโล่งูมังกรตามที่ได้นัดหมายไว้
“ท่านผู้บัญชาการ!” เว่ยโฉวคำนับ “เตรียมการพร้อมแล้วขอรับ”
“เช่นนั้นไปกันเถิด”
“ขอรับ!”
เมื่อมาถึงร้านขายเหล็ก คนขายที่จำหลินมู่อวี่ได้จึงรีบออกมาต้อนรับด้วยรอยยิ้ม “ท่านหลินมู่อวี่ โล่งูมังกรเสร็จเรียบร้อยแล้วขอรับ เชิญทางนี
