้…”
“อืม”
เมื่อเข้าไปยังลานกว้างในร้านขายเหล็กมีโล่งูมังกรวางกองอยู่ คนขายหยิบโล่อันหนึ่งขึ้นมาอย่างยากลำบากก่อนจะใช้มือลูบไปตามผิวโลหะของมัน “วัตถุดิบหลักในการทำโล่คือเกล็ดงูมังกร หลอมเคลือบเป็นชั้นด้วยเหล็กนิลอายุร้อยปี ด้ามจับสร้างจากหนังทนไฟทนน้ำ และด้วยเกล็ดของงูมังกรอายุหมื่นปีที่ไม่มีอาวุธใดทำลายได้ จึงไม่เกินจริงเลยหากจะกล่าวว่านี่เป็นโล่ที่แข็งที่สุด”
“อย่างนั้นหรือ?”
หลินมู่อวี่คลี่ยิ้มเตรียมชักกระบี่ออกมา เพียงพริบตา…กระบี่วิญญาณมังกรเคลือบด้วยปราณยุทธ์จนเกิดเป็นเปลวเพลิงฟันเข้ากลางโล่โดยตรง ก่อนจะเก็บเข้าฝักในเวลาไม่ถึงวินาที! ทั้งเว่ยโฉว ถังเสี่ยวซีและคนขายเหล็กต่างก็ทึ่งในความเร็วของกระบี่ที่รวดเร็วปานสายฟ้า!
“ฉึบ…”
ชั้นเหล็กนิลของโล่งูมังกรแตกออกก่อนจะแยกเป็นสองส่วนร่วงคามือคนขายเหล็ก…
“น…นี่มัน…”
คนขายเหล็กอ้าปากพูดด้วยความตกตะลึง “เป็นไปไม่ได้…เราทดสอบมันหลายต่อหลายครั้ง แม้แต่อาวุธที่ดีที่สุดของช่างตีเหล็กอันดับหนึ่งในร้านยังไม่สามารถผ่าโล่นี้เป็นสองซีกได้…ไม่แม้แต่จะสร้างรอยขีดข่วน ท่านหลินมู่อวี่…ท่านใช้กระบี่อะไรหรือขอรับ?”
หลินมู่อวี่ตอบ “ข้าเพียงแสดงให้เจ้าเห็นว่าไม่มีสิ่งใดในโลกที่ทำลายไม่ได้ ช่างเถิด…ช่วยข้าขนโล่งูมังกรพวกนี้ขึ้นรถม้า”
“ขอรับ!”
เว่ยโฉวมองโล่งูมังกรกองใหญ่แล้วหันมาถามหลินมู่อวี่ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม “โล่พวกนี้…เป็นของรังอินทรีใช่หรือไม่ขอรับ?”
