กล่าวด้วยน้ำเสียงออดอ้อน “ท่านมีหญิงที่คุ้นเคยบ้างหรือไม่เจ้าคะ? หากท่านต้องการสิ่งใด บอกข้าได้ทุกอย่าง…ไม่ต้องเขินอายไปเจ้าค่ะ”
“อืม”
หลินมู่อวี่สะบัดแม่เล้าออกเบาๆ และยิ้มให้ “ข้ามีเรื่องจะถามแม่นางสักเรื่อง เหล่าหญิงงามที่นี่ เจ้าเป็นคนขายหรือ?”
“ถูกต้องเจ้าค่ะ…มิเช่นนั้นคงไม่มีลูกค้ามา ดูทางนี้เจ้าค่ะ คนนี้คือชั้นหนึ่งของเราคืนละสองเหรียญทอง ชั้นสองคืนละห้าสิบเหรียญเงิน และชั้นสุดท้ายจะถูกที่สุดเพียงคืนละสิบเหรียญเงินเจ้าค่ะ!”
หลินมู่อวี่กล่าว “ข้าไม่ได้หมายความถึงการขายเช่นนั้น…”
“แล้วท่านหมายถึงสิ่งใดหรือเจ้าคะ?”
“ข้าหมายถึงขายส่งโดยตรง…”
แม่เล้าหัวเราะอย่างมีเสน่ห์ “เรื่องนั้นเห็นทีจะเป็นไปไม่ได้เจ้าค่ะนายท่าน…สาวงามของเราขายร่างกายไม่ได้ขายของ…”
หลินมู่อวี่รู้สึกปวดหัวจนอยากตาย เว่ยโฉวยึงช่วยตัดบทให้ “สาวงามขั้นสามคืนละสิบเหรียญเงินเชียวรึ? แล้วมีสาวงามชั้นไหนที่ขายราคาคืนละสิบเหรียญทองแดงบ้างเล่า?”
แม่เล้ายิ้มตอบ “ท่านช่างเป็นคนตลกเสียจริง คืนละสิบเหรียญทองแดงคงไม่มีสาวงามคนไหนรับหรอกเจ้าค่ะ นอกจากแม่หมูในเล้า…”
เว่ยโฉว “…”
…………………
