บทที่ 506 นี่จะไม่ใช่พระผู้เป็นเจ้ากระมัง?
การเชือดไก่ให้ลิงดูของลวี่หยาง ย่อมได้ผลอย่างไม่ต้องสงสัย โดยเฉพาะเมื่อทางฝั่งศิษย์สายสามมหาเสนาบดี ยืนยันแล้วว่าหลักฐานที่เขามอบให้นั้น “เป็นของจริง”
“สืบสวนคดีอันใด เห็นได้ชัดว่าคือการกำจัดศัตรู!”
คฤหาสน์รองมหาอุปราช เห็นเพียงรองมหาเสนาบดี หลี่ไท่อัน ตบโต๊ะดังปัง สีหน้าเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ “หนิงฮ่าวเหอจะเป็นสายลับนิกายมารผู้ลอบปลงพระชนม์ฝ่าบาทไปได้อย่างไรกัน?”
ทว่าไม่ว่าฝ่ายนั้นจะแสดงความเคลือบแคลงเพียงใด หลักฐานที่ลวี่หยางยื่นให้ก็วางอยู่ตรงหน้า บนหลักฐานนั้นชัดเจนว่ามีรอยจิตเทวะของเฉินหยวนหลี่และหนิงฮ่าวเหออยู่ครบถ้วน รอยเช่นนี้หากมิใช่เจ้าของตัวจริงเป็นผู้ลงมือ ย่อมไม่มีวันทิ้งไว้ได้ มีสิ่งนี้อยู่ ก็ถือได้ว่าเป็นหลักฐานหนักดั่งขุนเขา
“หรือว่าจะเป็นการทรมานบังคับสารภาพ?” รองมหาอุปราชเอ่ยเสียงต่ำ
รองมหาเสนาบดีส่ายศีรษะโดยไม่ทันคิด “คงไม่ใช่ ฮ่าวเหอเป็นสหายของข้า เดิมทีจิตใจมั่นคงนัก เขาไม่ใช่คนที่จะยอมจำนนต่อการทรมาน”
คำพูดนั้นขาดหายไปกลางคัน
ไม่ยอมจำนนต่อการทรมาน? แล้วหลักฐานหนักดั่งขุนเขาตรงหน้านี้จะอธิบายอย่างไร?ชั่วขณะนั้น รองมหาอุปราช รองมหาเสนาบดี และรองมหาอาจารย์ ต่างสบตากันโดยไม่เอื้อนเอ่ย
สุดท้ายรองมหาอาจารย์ก็เป็นฝ่ายทำลายความเงียบขึ้นก่อน
“ครั้งนี้กรมพระนครบาลตรวจค้นทั่วนคร ไม่เพียงมีหลักฐาน หากยังมีทั้งพระอัครมเหสีและองค
