ิง
‘…เป็นเช่นนั้นจริง!’
เงยหน้าขึ้น ลวี่หยางประหนึ่งเห็นพลังยิ่งใหญ่ไร้รูปร่างแผ่ขยายประดุจแห ครอบคลุมทั่วทั้งประตูสวรรค์ทิศใต้ และท่ามกลางพลังนั้น… ปรากฏอักษรโบราณหนึ่งบรรทัดแผ่วพรายขึ้นช้าๆ
‘สถานที่นี้… ห้ามฆ่าตนเอง!’
‘นี่คือ… พลังแห่งตำแหน่งมรรคผลของโลกเซวียนหลิง! ต้องเป็นเจินจวินผู้หนึ่งบันดาลอำนาจไว้โดยเฉพาะ… จึงสามารถกำหนดกฎเช่นนี้ไว้ในประตูสวรรค์ทิศใต้ได้!’
ด้วยกฎนี้เอง จึง ปิดตายหนทางที่อั้งเซียวจะสังหารตนเองเพื่อกลับคืนแดนยมโลก
และสิ่งนี้… ไม่ใช่ฝีมือของชิงเฉิงเฟยเสวี่ยเจินจวินอย่างแน่นอน
สิ่งสำคัญยิ่งกว่านั้นคือ… กฎข้อนี้ถูกซ่อนไว้อย่างล้ำลึก อย่างน้อย อั้งเซียวเมื่ออยู่ภายนอกก็หาได้ล่วงรู้ไม่ มิเช่นนั้นย่อมต้องพบพิรุธไปก่อนแล้ว
และความลี้ลับในระดับนี้… ย่อมเป็นพลังอีกชั้นที่แตกต่างโดยสิ้นเชิง!
นอกจากนี้ ยังมีพลังสะกดผนึกที่ตัดขาดประตูสวรรค์ทิศใต้กับโลกภายนอก ซึ่งก็ไม่คล้ายฝีมือของชิงเฉิงเฟยเสวี่ยเจินจวินเลยแม้แต่น้อย เห็นชัดว่าเป็นฝีมือของ “บุคคลอื่น”
‘สามคน… อย่างน้อยต้องมีเจินจวินถึงสามคนที่ร่วมลงมือในเรื่องนี้!’
‘ศัตรูทั้งใต้หล้า… เป็นศัตรูทั้งใต้หล้าจริงๆ… อั้งเซียวหาใช่ถูกชิงเฉิงเฟยเสวี่ยเจินจวินผู้เดียววางแผนลวง หากแต่ถูกเจินจวินทั่วหล้าร่วมกันขึงตาข่ายไว้!’
ชั่วพริบตานั้น ลวี่หยางพลันบังเกิดความรู้สึกในใจมิอาจขจัด
‘ผู้ที่สามารถเป็นเจินจวินได้… ล้วนมิใช่ผู้มีใจเมตต
