่าอะไรผิดแปลก’
‘เมื่อพบว่าตนออกจากประตูสวรรค์ทิศใต้ไม่ได้ ก็ย่อมรู้ว่ามีกับดัก เขาจึงพยายามติดต่อกับร่างแท้ภายนอกให้ได้’
‘ด้วยเหตุนี้… เขาจึงปรากฏตัวต่อหน้าข้า’
ภายใต้การเสริมพลังของความอัศจรรย์กระจ่างทะลุปรุโปร่ง ความคิดของลวี่หยางพลันเฉียบคมยิ่งกว่าเดิม
‘คำพูดมากมายของเขาก่อนหน้านี้ ทั้งหยั่งเชิง ทั้งแฝงความตั้งใจจะร่วมมือ… แต่เมื่อสืบไปถึงราก ความมุ่งหมายแท้จริงของเขามีเพียงประการเดียว ให้ข้าฆ่าเขา!’
‘จะเป็นการยั่วยุให้ข้าโกรธ หรือจงใจปลุกจิตต้านทานของข้าก็ตาม ล้วนเป็นเพียงหนทาง เขาต้องการเพียงผลลัพธ์… คือการให้ข้าเป็นผู้ปลิดชีวิตเขาแทนตน!’
อิทธิพลแห่งแดนยมโลกแผ่ซ่านไปทุกที่
ตราบใดยังอยู่ในโลกใบนี้ เมื่อตายแล้ว จิตวิญญาณย่อมไหลเข้าสู่แดนยมโลกอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้… นี่เองคือกุญแจให้จิตสำนึกสายนี้ของอั้งเซียวสามารถกลับคืน
‘ทว่าเขาเอง… เกรงว่าคงไม่อาจฆ่าตนเองได้’
นี่เป็นข้อสันนิษฐานของลวี่หยาง
มิเช่นนั้นอั้งเซียวจะต้องวางแผนยุ่งยากถึงเพียงนี้เพื่อให้เขาช่วย? ใช้ปลายมีดเชือดคอตนเองมิสะดวกกว่าหรือ? แน่แท้… เบื้องหลังต้องมีอิทธิพลของเจินจวินเกี่ยวข้องอยู่!
เมื่อนึกถึงจุดนี้ ลวี่หยางก็สั่งให้ร่างจำแลงภายในประตูสวรรค์ทิศใต้ยื่นมือออกอย่างลองเชิง…
“อืม!”
การกระทำของเขาพลันหยุดชะงัก มิอาจเคลื่อนไหวต่อไปได้อีกแม้เพียงก้าวเดียว เพราะเมื่อครู่… เขาคิดจะระเบิดตนเอง ทว่ากลับถูกห้ามไว้โดยสิ้นเช
