เมื่อตื่นขึ้นในช่วงบ่ายหลินมู่อวี่ตัดสินใจล้มเลิกความตั้งใจที่จะหลอมเหล็กต่อ เขาควบม้ามุ่งหน้าไปเมืองหลันเยี่ยนเพียงลำพัง ตั้งใจไปส่งแหวนศิลาชิงหมิงให้เหล่ยหงที่วิหารศักดิ์สิทธิ์
ก่อนหน้านั้นเขาแวะไปยังร้านค้าจักรวรรดิเพื่อขายโอสถฝันคืนสู่สูงสุดให้แก่จินเสี่ยวถัง ซึ่งราคาที่ตกลงไว้คือขวดละไม่ต่ำกว่าห้าพันเหรียญทอง หากขายได้อย่างที่หวังหนึ่งร้อยขวดราคาที่ได้คงตกอยู่ราวสี่หมื่นเหรียญทอง และเงินที่ได้ในครานี้เขาจะเอาไปใช้อย่างสุรุ่ยสุร่ายไม่ได้
เนื่องจากหลินมู่อวี่ที่มาจากครอบครัวนักธุรกิจรู้ดีว่าการขายโอสถฝันคืนสู่สูงสุดหนึ่งร้อยขวดนี้จะทำให้ตลาดเกิดการอิ่มตัวและขายออกยากขึ้น มีเพียงไม่กี่คนที่จะยอมจ่ายเงินห้าพันเหรียญทองซื้อโอสถหนึ่งขวด ในเมื่อไม่มีคนสนใจซื้อสินค้าก็ขายได้ยาก จนในที่สุดโอสถนี้ก็จะไม่เป็นที่ต้องการของตลาดอีกต่อไป
หลังจากนั้นหลินมู่อวี่จึงไปยังวิหารศักดิ์สิทธิ์อย่างที่ตั้งใจไว้ ท่ามกลางบรรยากาศเหมันต์ฤดู เหล่าม้าร้องคร่ำครวญด้วยความหนาวเย็น เมื่อมาถึงหน้าวิหารศักดิ์สิทธิ์ กลุ่มทหารองครักษ์ที่กำลังออกกะหลังลาดตระเวนรอบวิหารเมื่อเห็นหลินมู่อวี่ควบม้ามาจึงกรูเข้าไปหาด้วยความตื่นเต้น “ท่านหลินมู่อวี่กลับมาแล้ว…”
“อืม…ทุกอย่างเรียบร้อยดีใช่หรือไม่?” หลินมู่อวี่ยิ้มถาม
“เรียบร้อยดีขอรับ ท่านหลินมู่อวี่มาพบท่านผู้นำหรือ?”
“อืม…ผู้เฒ่าอยู่ข้างในหรือไม่?”
“อยู่ขอรับ…”
