“ขอบใจมาก”
เมื่อเข้าไปในตัววิหาร รอบบริเวณอึกทึกไปด้วยเสียงตะโกนฝึกซ้อมรบของเหล่าปรมาจารย์และลูกศิษย์ หลินมู่อวี่นึกถึงคำสัญญาที่ให้ไว้กับเหล่ยหงว่าต้องกลับวิหารทุกครึ่งเดือนเพื่อมาฝึกสอนแก่คนอื่นๆ เวลาช่างผ่านไปรวดเร็วนัก หากไม่ใช่เพราะติดหิมะในป่าล่ามังกร เขาคงกลับมาเร็วกว่านี้แล้วเป็นแน่
“ท่านพี่หลินจื้อ!”
ใครคนหนึ่งตะโกนออกมาจากโรงฝึกพร้อมกับดาบในมือ…ฉินหยาน!
หลินมู่อวี่ยิ้ม “องค์ชายฉินหยานยังฝึกซ้อมไม่เสร็จหรือ?…อีกอย่างที่นี่ข้ามีนามว่าหลินมู่อวี่”
“จริงสิ…ข้าลืมไปเสียสนิทเลย”
ฉินหยานเกาหัวอย่างเขินอาย “ท่านพี่กลับมาเป็นปรมาจารย์ที่วิหารแล้วใช่หรือไม่ขอรับ? ข้าไม่ได้เจอท่านมาสักพักแล้ว หากมีโอกาสข้าอยากลองประมือดูสักครั้ง!”
“ไม่มีปัญหา ทว่าข้าต้องไปพบท่านผู้นำเหล่ยหงเสียก่อน องค์ชายรอข้าได้หรือไม่? ต่อเมื่อเสร็จธุระแล้วข้าจะมาพบท่าน”
“อืม รีบไปรีบมานะท่านพี่!”
“อืม”
ณ โถงกลาง เกอหยางกำลังเดินอยู่ริมสระอย่างอิดโรยเหมือนมังกรเฒ่าที่ไร้เรี่ยวแรง เขาหรี่ตามองหลินมู่อวี่และตะโกนทักทายทั้งที่ยังถือม้วนกระดาษอยู่เต็มมือ “อาอวี่…กลับมาแล้วรึ?!”
“ขอรับท่านเกอหยาง ท่านสะดวกพาข้าไปพบท่านผู้นำได้หรือไม่?”
“ตามข้ามา…ท่านผู้นำกำลังฝึกวรยุทธ์อยู่ในโถงกลาง”
“ขอรับท่านปู่”
