ัง ข้าจะไปที่ร้านค้าแห่งจักรวรรดิ ข้าจำต้องซื้อวัตถุดิบบางอย่างเพื่อหลอมอาวุธชิ้นหนึ่ง”
“เจ้าค่ะ!”
จากนั้นทั้งคู่ก็กลับไปที่ร้านแห่งจักรวรรดิ เขามองดูของล้ำค่านานาชนิดในร้านศิลาวิญญาณกับจินเสี่ยวถัง ในที่สุดก็พบศิลาวิญญาณเต่าทมิฬอายุเก้าพันเจ็ดร้อยปี ซึ่งหลินมู่อวี่จะนำไปหลอมกับแหวนศิลาชิงหมิง ทว่าเขาไม่พบศิลาชนิดอื่นที่ดึงดูดสายตา จึงตัดสินใจไม่หลอมอาวุธในครานี้
“เสี่ยวถัง เจ้ามีแร่เหล็กคุณภาพดีหรือไม่?” หลินมู่อวี่ถาม
จินเสี่ยวถังขยิบตาก่อนจะกล่าวว่า “มีสิเจ้าคะ แต่ข้าไม่รู้ว่าพี่ใหญ่อาอวี่จะชอบหรือไม่”
“โอ้ เป็นแร่เหล็กชนิดใดรึ? เอามาให้ข้าดูหน่อย”
“เจ้าค่ะ”
จินเสี่ยวถังเดินออกไปคุยกับผู้ดูแล “ผู้ดูแลเฉียน ช่วยเอาเหล็กที่ไม่สามารถหลอมได้เมื่อคราก่อนมาให้ข้าได้ไหม?”
“ขอรับคุณหนูใหญ่”
เมื่อได้รับคำสั่งจากผู้ดูแล ช่างตีเหล็กร่างสูงก็นำเหล็กสีดำทมิฬออกมา เขาถูมันก่อนที่ทั้งฝ่ามือจะกลายเป็นสีดำราวกับเถ้าถ่าน
จินเสี่ยวถังยิ้มพร้อมกล่าวว่า “มันคือ ‘ศิลาส่งกลิ่น’ ซึ่งถูกหลอมในโรงหลอมเหล็กขาวแห่งจักรวรรดิมาเป็นเวลาสิบวันแล้ว ทว่าก็ไม่ละลาย ช่างตีเหล็กต่างเรียกมันว่าศิลากระด้าง คงมีเพียงพระเจ้าที่รู้ว่ามันคืออะไร หากพี่ใหญ่อาอวี่ต้องการ ข้าจะคิดแค่หนึ่งเหรียญทอง…ทว่าหากไม่ต้องการ เรายังมีนิลพิศวงอายุหนึ่งหมื่นปีและหนึ่งพันปีอีกหลายก้อน”
“โอ้?”
หลินมู่อวี่เอื้อมมือไปที่ศิลาสีดำก้อนนั้น และ
